เงาร่างยักษ์ที่สูงตระหง่านขึ้นเท้าความยืดตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ใต้พันธนาการของโซ่ตรวน มันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วส่งเสียงคำรามลั่น!
คำรามดังกึกก้อง—!!!
เสียงระเบิดที่แหบแห้งแตกสลายปะทุขึ้นจากจุดที่มันยืนอยู่ คลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากระชากผิวน้ำทะเลริมฝั่งให้ปั่นป่วนเป็นคลื่นลมแรง กองเพลิงพลังอาถรรพ์สีดำที่ปกคลุมใบหน้ามันถูกผลักดันจางหายไปบ้าง เผยให้เห็นใบหน้าซีดขาวที่ดูคุ้นตาอย่างลืมไม่ลง
“นั่นมัน……”
เสิ่นชิงจู๋มองใบหน้าของเงายักษ์ที่ยืนอยู่กลางทะเลเพลิงสีดำ ดวงตะหงักหดเกร็ง
นั่นคือใบหน้าไร้ดวงตา ดูสยดสยองน่าขนลุก ราวกับหลุดออกมาจากนรกชั้นลึก…… แม้จะถูกขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วน ผิวพรรณซีดซีดแปลกตา แต่เสิ่นชิงจู๋ก็ยังจำได้ว่านั่นคือใบหน้าของเฉาหยวน
เฉาหยวน…… ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?
เสิ่นชิงจู๋ตั้งสติได้ในไม่กี่วินาที บีบคั้นความหวาดกลัวและความวุ่นวายในใจลงให้เงียบ ก่อนพาเจียงเอ๋อร์และไป่หลี่พ่างพ่างเดินทางต่อไปยังขอบหมู่บ้านชาวประมง
……
กลางทะเลเพลิงสีดำมืดสนิท
เงายักษ์ที่ตระหง่านเหนือซากหมู่บ้านชาวประมงจ้องมองผืนแผ่นดินรอบ ๆ ดวงตาขาวซีดไร้ดวงตานั้นหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนอ้าปากส่งเสียงคำรามขึ้นสู่ท้องฟ้า ดังก้องกัมปนาทเหมือนฟ้าร้องกลิ้งไปทั่วแผ่นฟ้า
มันก้าวขาออกไป ราวกับอยากขยับตัวไปด้านหน้าเพียงเล็กน้อย แต่โซ่ตรวนสีดำที่พันรอบรูที่ข้อเสืองทั้งสองข้างกลับรัดแน่นขึ้นทันที เปล่งเสียงก๊อกแก๊กแห้งขรุขระ ขัดขวางการเคลื่อนไหวของมันเอาไว้สนิท
ที่นี่คือสถานที่ที่เฉาหยวนเสียชีวิต และก็คือสถานที่ของ “คุก” ที่ขังมันเอาไว้……