ภายใต้การกัดกร่อนของจันทร์สีแดง สติสัมปชัญญะของสัตว์ทะเลพนักงานดูแลที่หลินชีเย่อัญเชิญออกมาก่อนหน้านี้เริ่มรวนเรนไปหมด แม้แต่ปลาโคมไฟก็ไม่สามารถปกป้องเจียหลันที่ไร้ความสามารถในการป้องกันตัวเองท่ามกลางทะเลลึกได้ต่อไป หลินชีเย่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรื้อฟื้น[บทกวีแห่งฟากฟ้า]ที่ไม่ได้ใช้มานาน มาช่วยให้เจียหลันมีชีวิตอยู่ต่อได้ที่ก้นสุดของทะเลลึกแห่งนี้
ช่วงเวลาแบบนี้แหละ ที่ประโยชน์ของการมีความสามารถเยอะ ๆ มันปรากฏชัดเจน
เห็นเจียหลันกลับมาเป็นปกติแล้ว หลินชีเย่ก็โล่งอกขึ้นมาทันที เขาขมวดคิ้วมองเจียหลันที่แนบตัวอยู่บนหลังเขา แล้วแกล้งทำหน้าโมโหเอ่ยขึ้น
"ส่ง[อมตะ]ให้ฉันตรงนี้เนี่ยนะ นายไม่กลัวตายหรือยังไง?!"
เจียหลันพูดขึ้นด้วยท่าทีอดสูอย่างบอกไม่ถูก "ก็นายนั่นแหละที่บอกให้ฉันดูสถานการณ์แล้วตัดสินใจเอง……ฉันจะไปทำสายตายอยู่มือได้ยังไง ถ้าเห็นนายตายตรงนี้"
หลินชีเย่ถึงกับเงียบไปทั้งที่
อีกครู่หนึ่ง เขายังคงส่ายหัว แล้วเตือนว่า "ต่อจากนี้ห้ามทำแบบนี้อีกนะ มันอันตรายเกินไป"
เจียหลันซุกหน้าลงกับหลังเขา ไม่พูดอะไร
"ได้ยินไหม?" น้ำเสียงของหลินชีเย่เข้มขึ้นอีกหลายระดับ
"โอ้……" เจียหลันตอบเบา ๆ
"เอา[อมตะ]คืนไป"
"ไม่เอา"
"คืนไปเดี๋ยวนี้!"
"ไม่เอา!" เจียหลันหยุดคิ้วเล็กน้อย แล้วก็บ่นพึมพำเบาเสียงแผ่วเหมือนยุงว่า "ถ้าเอาคืนไป นายจะโดนเขาฆ่าตาย……"
หลินชีเย่ถึงกับอึ้ง
แสงสายฟ้าสวนที่หนาแน่นไหลเวียนคลุ้มคลั่งท่ามกลางสายน้ำ เหนือแผ่นน้ำอันหม่นหมองนั่น เฉินหยางหรงดึงร่างครึ่งส่วนขึ้นมาจากผนังกระเพาะจนลอยพ้นออกมา ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ เงยหน้ามองหลินชีเย่ที่ค่อย ๆ จมลงไปด้านล่าง พร้อมรอยยิ้มเย็นชาอันเหี้ยมโหด