เมืองโยโกฮามะ
บ้านพักคนชราแห่งหนึ่ง
แสงจันทร์จาง ๆ ส่องผ่านหน้าต่าง ตกบนพื้นกระเบื้องสีขาวที่เรียบร้อยสะอาดสะอ้าง ระยิบระยับด้วยแสงสลัว
บนเก้าอี้ไม้ตรงกลางห้อง คุณย่าผมขาวคนหนึ่งกำลังก้มหน้าลง เส้นผมสีเงินขาวร่วงลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย นางอาศัยแสงจันทร์ พับนกกระเรียนกระดาษอยู่ในฝ่ามืออย่างตั้งใจ
เบื้องล่างตัวนาง นกกระเรียนกระดาษนับร้อยนับพันตัวได้ท่วมเท้าของนางไปแล้ว กองสูงเป็นภูเขาน้อย ๆ
ทันใดนั้น นางดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ชี้ขึ้นมองดวงจันทร์นอกหน้าต่าง ดวงตาที่ขุ่นมัวกลับผุดขึ้นซึ่งความชัดเจนเป็นครั้งแรกในชีวิต
"ยูซุริ…"
นางบ่นพึมพำกับตัวเอง
"คุณย่าสึรุห้อง 32 คะ ถึงเวลาเข้านอนแล้วนะคะ~" เสียงของพนักงานดูแลดังมาจากนอกประตู
คุณย่าสึรุราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเธอ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้อย่างสั่นคลอน สองเท้าก้าวข้ามทะเลนกกระเรียนกระดาษ เดินอย่างช้า ๆ ไปยังริมหน้าต่าง แล้วออกแรงผลักหน้าต่างบานนั้นเปิดออก
"คุณย่าสึรุคะ หนูเข้ามาแล้วนะคะ!"
เสียงพนักงานดูแลหมุนลูกบิดประตูดังขึ้น
คุณย่าสึรุเงยหน้ามองดวงจันทร์ ค่อย ๆ ปิดตาลง ทันทีนั้นเอง ร่างของนางกลับกลายเป็นนกกระเรียนกระดาษตัวแล้วตัวเล่า ร่วงหล่นกระจายหายไปในอากาศ
นกกระเรียนกระดาษพวกนั้นดุจมีชีวิตขึ้นมา กระพือปีก ราวกับเมฆสีขาวมหาศาล พุ่งขึ้นจากหน้าต่างที่เปิดอ้าออกสู่ฟ้ายามราตรีที่มืดสนิท
พนักงานดูแลเปิดประตูห้องเข้ามา
เธอมองเห็นห้องที่ว่างเปล่าโล่งโต้ง ก็แข็งค้างอยู่กับที่
"คุณย่าสึรุ… คุณย่าสึรุ?"