“ฉันไม่เชื่อในสิ่งที่เรียกว่าเทพเจ้า ฉันเชื่อแค่ดาบในมือตัวเองเท่านั้น”
ภาพคืนนั้นที่หลินชีเย่เอ่ยประโยคนี้ออกมาใต้ท้องฟ้ายามค่ำ ก็ผุดขึ้นในหัวของยูรินะทันที
เธอก้มหน้าลงมองดาบที่กอดอยู่ในอ้อมแขน คือดาบมากัตสึ ชื่อว่า[ชิเซรุ]นั่นเอง นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ กำฝ่ามือลงบนด้ามดาบ...
บางที แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัวว่า เมื่อผู้ประกาศโองการเทพชุดเหลืองเอ่ยคำพูดเหล่านั้นออกมา คำตอบก็ได้ปรากฏอยู่ในใจลึก ๆ ของเธอเรียบร้อยแล้ว
เทพเจ้าเป็นเพียงเรื่องเลื่อนลอย จับต้องไม่ได้
มีแต่คนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเท่านั้นที่เป็นความจริง
ย่าสึรุ พี่ชายชีเย่ ลุงเคียวสุเกะ พี่อามามิยะ พี่คิน... ถ้าสิ่งที่พวกเขาเป็นตัวแทนคือคำว่า “ชั่วร้าย” แล้วเธอจะต้องไปตามหา “ความดี” ที่เสแสร้งแบบนั้นไปทำไม
เป็น “คนชั่ว” ไปเถอะ มันมีอะไรไม่ได้?
วินาทีนั้น เลือดเนื้อจิตใจที่โกรธเกรี้ยวและไม่ยอมแพ้ที่ซ่อนอยู่ในใจลึก ๆ ก็ลุกโชนขึ้นมาพล่านเหมือนกองเพลิงที่โดนฟาดฟืนเสริม
“ย่าสึรุ...” ยูรินะกำด้ามดาบแน่น ค่อย ๆ หลับตาลง แล้วพึมพำเสียงเบาจนมีแต่ตัวเองที่ได้ยิน “ช่วยพวกเราด้วยนะ...”
ในสายฝน
ดาบยาวสีหิมะขนาบ
ถูกชักออกจากฝักโดยไร้เสียง
บึ้ม—!!
พายุทรงพลังระเบิดออกจากตัวยูรินะเป็นศูนย์กลาง เส้นผมดำของเธอปลิวไสวไปกับลม ดวงตาที่ใสกระจ่างจ้องมองดาบยาวในมืออย่างไม่ห่าง เมื่อใบดาบสีหิมะเลือนออกจากฝัก กระดาษพับเป็นรูปนกกระเรียนจำนวนมากก็บินว่อนออกมาจากฝักดาบ!