หลินชีเย่จ้องมองแถบความคืบหน้า แล้วจู่ ๆ ความรู้สึกภูมิใจแปลก ๆ ก็ผุดขึ้นในใจ
ในที่สุด……ทะลุ 20% แล้ว!
ภายใต้ความพยายามไม่ย่อท้อของเขาที่คุยและปลอบโยนอยู่ทุกวัน ซุนหงอคงที่แต่แรกแน่นเหมือนหน้าผา ไม่เอาใจใส่ใคร ในที่สุดก็เริ่มจากการตอบรับบ้างเป็นครั้งคราว พัฒนามาจนถึงขั้นคุยง่าย ๆ ได้ แล้วเขาก็ใช้เหล้าผลไม้เป็นเหยื่อล่อ ดึงเขาออกจากห้องพักมาได้สำเร็จ……
เขากำลังก้าวออกจากกรงขั่นนั้นทีละขั้น
แม้จะยังห่างจากเป้าหมายถัดไปที่ 50% อยู่พอสมควร แต่ตราบใดที่เขายอมก้าวออกมา ยอมพูดคุย หลินชีเย่ก็มั่นใจว่าจะคลายปมในใจของเขาได้ในเวลาอันสั้น
ก้าวที่ยากที่สุดก้าวออกไปแล้ว ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับความเข้าใจจิตใจของซุนหงอคงของหลินชีเย่ว่าจะทำได้ดีแค่ไหน
มองดูแผ่นหลังคลุมจีวรนั่งอยู่บนราวรั้ว หลินชีเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่เข้าไปทักทาย เพราะเขารู้สึกได้ว่าดวงตาคู่นั้นของซุนหงอคงกำลังเปี่ยมล้นด้วยความโศกเศร้าและความคิดถึงอย่างลึกซึ้ง……
ตอนที่เขากำลังย้อนอดีตแบบนี้ ตัวเขาไม่ควรไปรบกวนโดยพลการดีกว่า อีกอย่างตอนนี้เขาออกจากห้องพักได้แล้ว โอกาสยังมีอีกเพียบ
หลินชีเย่หันหลังและเดินจากต้นไม้ใหญ่ไป
เขาเดินขึ้นชั้นสองผ่านโถงทางเดินอีกฝั่งหนึ่ง และในที่สุดก็หยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักห้องที่ห้า
นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ระดับ "อนันต์" หลินชีเย่ก็มีสิทธิ์เปิดประตูบานที่ห้าได้ และหลังประตูบานนี้ก็คือเทพองค์ที่ห้าที่โรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพควบคุมไว้!