แสงจากหน้าจอโทรทัศน์ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของอันชิงอวี๋ ทำให้เลนส์แว่นเปล่งสีซีดขาว
เขานั่งอยู่ตรงข้ามยูริ ทากิฮากุอย่างสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่นิดเดียวที่จะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่กลับยังคงจ้องมองร่างกายของอีกฝ่ายต่อไป แสงสีเทาในดวงตาสั่นไหวเบาจนแทบมองไม่เห็น ระหว่างนั้นเขาก็กำลังถอดรหัสร่างกายของอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลา
“ขอโทษนะ ดูเหมือนฉันจะแรงไปหน่อย” ยูริ ทากิฮากุยิ้มอย่างขอโทษเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นเบา ๆ ไฟฟ้าภายใน[พิภพบริสุทธิ์]ก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง “พอได้มีคนนอกจากผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์มาคุยด้วย เลยพูดไม่ลดคำ… คุมตัวเองไม่อยู่น่ะ”
“ไม่เป็นไร”
อันชิงอวี๋เลื่อนแว่นขึ้น แล้วยิ้มตอบ “ฉันอยากรู้จัง นายเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงยอมให้พวกเขาขังอยู่ที่นี่ทำการทดลองล่ะ? ด้วยระดับของนาย… แม้ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดคนรวมหัวมาลงมือกับนาย นายก็คงสามารถถอยออกมาได้อย่างปลอดภัยใช่ไหม?”
ยูริ ทากิฮากุส่ายหัว
“สามารถไม่ได้เหรอ?” อันชิงอวี๋ทำหน้างง
“ถ้าพวกนั้นรวมกันก็ชนะฉันไม่ได้หรอก” ยูริ ทากิฮากุพูดอย่างจริงจัง “ไม่ว่าจะระดับ พรสวรรค์ ทักษะ หลอดเลือด หรือพลังต่อสู้ พวกนั้นรวมกันก็เอาชนะฉันไม่ได้ เพราะของที่ฉันมีน่ะ มันคือสถานะระดับบอสระดับโลกไงล่ะ”
“……”
ถ้าไม่ใช่เพราะอันชิงอวี๋เคยเล่นเกมมาสักพักหนึ่งก็คงไม่เข้าใจว่ายูริ ทากิฮากุพูดถึงอะไร
“แถม… ฉันก็ไม่อยากออกไปจากที่นี่”