ทันทีถัดมา สัตว์ร้ายสายฟ้าก็ถูกหวังไช่ลากเข้าไปใน[เมิ่งฉี]ของมัน
หวังไช่สืบทอดพลังอำนาจเกือบทั้งหมดของเสียงละเมอ ตัวมันเองก็อยู่ในขั้น "ไคลน์" ท่ามกลางพนักงานดูแลทั้งหมดของโรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพ มันคือจุดสูงสุดของกำลังรบโดยไม่มีข้อกังขา
แม้ในโรงพยาบาลจะมีผู้แข็งแกร่งขั้น "ไคลน์" คนอื่นอยู่ด้วย แต่หวังไช่ไม่เหมือนพวกเขา เพราะแดนต้องห้ามของมันคือซากปรักหักพังเทพ[เมิ่งฉี]ลำดับ 018
ด้วยพลังของซากปรักหักพังเทพ มันสามารถเอาชนะนกกระจอกเทาและผู้เข้มแข็งร่วมขั้น "ไคลน์" ได้สบาย ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะรสนิยมของหวังไช่ค่อนข้างพิศวง คนที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยในตอนนี้คงไม่ใช่หงเหยียน แต่เป็นมันแทน
คงไม่มีใครคาดคิดถึง — แม้แต่เสียงละเมอเองในฝันยังไม่คิด — ว่าซากปรักหักพังเทพของตนจะถูกย้ายไปอยู่บนร่างของสุนัขสักตัวในที่สุด
ขั้น "ไคลน์" บวกกับการเสริมพลังจากซากปรักหักพังเทพ แม้หวังไช่ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายสายฟ้าในช่วงจุดสูงสุดก็ถอยตัวรอดอย่างสมบูรณ์ได้ แถมตอนนี้สัตว์ร้ายสายฟ้ายังถูกขังอยู่ในห้องขัง พลังของตัวเองไม่อาจใช้ได้แม้แต่นิดเดียว เมื่ออยู่เบื้องหน้า[เมิ่งฉี]ของหวังไช่ มันจึงสูญสิ้นพลังต่อต้านอย่างสิ้นเชิง
ถูกลากเข้าไปใน[เมิ่งฉี]ได้ไม่กี่นาที ขาทั้งสี่ของสัตว์ร้ายสายฟ้าเริ่มสั่นคลั่งจนควบคุมไม่ได้ ไม่รู้ว่าฝันถึงอะไรกันแน่ ดวงตาที่มัวหมองลอยขึ้นด้วยความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง