“จะมีใครได้อีกล่ะ? ฝั่งอุปกรณ์ตรวจจับไม่พบร่องรอยว่ามีสิ่งมีชีวิตเข้าใกล้ด่านเฉินหลงเลยสักนิด เพื่อความปลอดภัยของด่าน เราถึงขั้นไล่ฝูงปลาในน่านน้ำรอบ ๆ ออกไปหมด จะมีวิธีไหนอีกที่ลอบเข้ามาได้?”
“มี” หลูชิวเหมือนนึกอะไรได้ สะดุ้งเฮือกแล้วหันไปมองทิศหนึ่ง “วันนี้…ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เข้ามาในด่านเฉินหลง…”
เพื่อนร่วมงานอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกตามทัน
“เรือไม่มีคนขับล่ะ?”
สมองของหลูชิวหมุนเร็วดุจดั่ง เขารีบพูดกับคนรอบข้างทันที “คนนั้นรู้ว่าต้องตัดการสื่อสารก่อน แปลว่าต้องวางแผนมาอย่างแน่นหนาแล้ว เขาอยากให้พวกเราถูกฝังทั้งเป็นที่นี่โดยที่กองบัญชาการไม่รู้ตัว ฉะนั้นก้าวต่อไปของเขา…น่าจะปิดกั้นทางออกทั้งหมดของที่นี่ให้สนิท เพื่อกันไม่ให้มีใครรอดออกไป!
เร็ว! ไปที่ห้องควบคุมใหญ่!”
เสียงหลูชิวเพิ่งจางหาย ผู้พิทักษ์รัตติกาลทั้งหมดในด่านเฉินหลงก็พร้อมใจกันเคลื่อนตัว พุ่งเข้าหาทิศห้องควบคุมใหญ่อย่างรวดเร็ว
แต่พวกเขาก็ยังช้าไปขั้นหนึ่ง
เพิ่งเดินมาถึงนอกห้องควบคุมใหญ่ เสียงระเบิดก็ดังขึ้นอีกครั้ง ห้องควบคุมใหญ่จมอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง
สีหน้าของหลูชิวบูดเบี้ยวสุดกู่
“ควาย!” เพื่อนร่วมงานสบถเสียงดัง “ถ้าไม่ใช่เพราะด่านเฉินหลงยังสร้างไม่เสร็จ คนเฝ้ายามมีไม่พอ มันจะทำแบบนี้ได้ยังไง…”
“พอ!” หลูชิวตัดบทเสียงเฉียบ มือทาบลงบนดาบตรงที่เอวแล้วดึงออกจากฝักในพริบตา “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาหาข้ออ้าง ทุกคนล้อมสถานที่นี้ เตรียมพร้อมรบ!”