โรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพ
หลินชีเย่สวมเสื้อคลุมขาวเดินอย่างใจเย็นไม่รีบร้อนผ่านทางเดินยาว พนักงานดูแลที่สัญจรไปมาเห็นเขาต่างก้มหัวทักทายว่า “สวัสดีผู้อำนวยการสถาบัน”
หลินชีเย่ยิ้มแล้วพยักหน้าเบา ๆ
เขาเดินตรงผ่านชั้นสองมายังห้องผู้อำนวยการ ปิดประตูด้วยมือข้างหลัง แล้วเปิดทางลับที่เชื่อมไปยังคุกใต้ดิน
ในคุกมืดสนิทลึกลับ หลินชีเย่เอามือสองข้างล้วงกระเป๋า เดินตรงไปข้างหน้าอย่างสงบ
ในที่สุด เขาก็หยุดยืนอยู่หน้าห้องขังหลังหนึ่ง
เมื่อเห็นเงาร่างนั้นในห้องขัง มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“พบกันอีกแล้วนะ วิญญาณศาสตราแห่งกระจกยาตะ...เจ้าสัตว์สายฟ้า”
หลังรั้วเหล็กที่แข็งแกร่ง แมวสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งกำลังนอนเงียบ ๆ อยู่มุมห้องขัง เมื่อเห็นหลินชีเย่เดินเข้ามา ดวงตาแบบรูปหยดน้ำคู่นั้นหดเกร็งเล็กน้อย ขนตามตัวลุกตั้งทีละเส้น มันโก่งหลังลุกขึ้นจากพื้น
“ร้องว้าด ว้าด ว้าด...เหมียว~”
เจ้าสัตว์สายฟ้าอ้าปากอยากคำรามออกมาสองสามครั้งให้ดูน่ากลัว แต่หลังเสียงแหบพร่าไปครู่หนึ่ง ก็มีแต่เสียง “เหมียว” ที่ไร้พิษภัยเท่านั้นที่หลุดออกมา
เจ้าสัตว์สายฟ้าแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
เทียบกับตอนที่มันสร้างความวุ่นวายถล่มโตเกียว เพดานตัวของมันตอนนี้เล็กลงไปนับไม่ถ้วน อสูรกายในตำนานที่แค่เปิดปากทีเดียวก็เผาโตเกียวครึ่งเมืองได้ ตอนนี้ในห้องขังนี้กลับถูกบีบอัดจนเหลือขนาดแมวธรรมดาตัวหนึ่ง
รูปลักษณ์เด็ดขาดน่ากลัวเมื่ออยู่ในร่างเล็กจิ๋วบอบบางกลับดูน่ารักขึ้นมาทันทีอย่างประหลาด