แม้พ่อของยูรินะจะติดหนี้ แต่พวกนักเลงกลุ่มนี้คงไม่ได้ไม่รู้ว่ายูรินะเป็นแค่เด็กอายุสิบสองสามขวบ ไม่มีความสามารถในการหาเงินเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่มีความจำเป็นต้องจับตัวเธอไว้ไม่ปล่อย แต่ถ้าหากที่พวกเขาตามหาเธอมาเพราะสมบัติของพ่อแม่ ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางหมด
"พ่อของเธอติดหนี้ แล้วตัวเขาไปอยู่ไหนล่ะ?"
ยูรินะเงียบไปครู่หนึ่ง "ตายไปแล้ว เมื่อสองวันก่อนเอง"
หลินชีเย่หันหัวไปมองเธอ
"เขาเป็นผู้ต้องหาอยู่แล้ว จบชีวิตลงแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร" ยูรินะพูดเรียบ ๆ "ตั้งแต่วันที่เขาทิ้งฉันกับแม่ไป ฉันก็ไม่เคยถือว่าเขาเป็นพ่ออีกต่อไป หนี้ที่เขาไปก่อไว้ข้างนอก ฉันไม่ได้อยากช่วยใช้แทนหรอก"
หลินชีเย่พยักหน้า ไม่พูดอะไรต่อ เพราะเรื่องครอบครัวของคนอื่นแบบนี้ เขาไม่เหมาะที่จะวิจารณ์อะไร
"แล้วคุณย่าสึรุล่ะคะ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?" ยูรินะเหมือนนึกอะไรได้ จึงถามด้วยความเป็นห่วง
"เธอกลับไปแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง"
"ก็ดีแล้ว"
ยูรินะได้ยินดังนั้นจึงโล่งอกในที่สุด "ขอบคุณนะคะ……"
"ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันแค่ใช้บุญคุณ เพราะถ้าไม่มีเธอ ตอนนี้ฉันคงยังติดอยู่ในกองหินปะการัง" หลินชีเย่ตอบ
ทั้งสองเดินเล่นอยู่ข้างนอกได้สักพัก จอมมารตาดำก็เดินออกมาจากโกดัง พร้อมถือสัญญาหนี้อยู่ในมือ
"เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?" หลินชีเย่เอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ
"ดูท่าคุณผู้อำนวยการยังไม่ค่อยรู้จักความเป็นมืออาชีพของผมสินะ" จอมมารตาดำยิ้ม "แถมเจ้านี่ยังเป็นพวกขี้ขลาดอีก ผมยังไม่ทันได้ลงมือจริงจัง มันก็สารภาพหมดตัวเองซะแล้ว"