โรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพ
ใต้ต้นไม้ใหญ่กลางลานบ้าน ร่างหนึ่งเงียบสงบและเต็มไปด้วยปริศนา ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
วันนี้เมอร์ลินกลับมาสวมชุดคลุมเวทมนตร์สีน้ำเงินเข้มชุดนั้นอีกครั้ง ศีรษะสวมหมวกปีกกว้างใบใหญ่ที่สื่อถึงความปริศนาและสิ่งที่ไม่ทราบ ในมือไม่มีทั้งกระติกน้ำอุ่นที่แช่โกจิ๋น หรือตำราบำรุงสุขภาพเล่มหนา มีเพียงคทาณฑ์เรียวยาวที่เปล่งประกายเรืองรองจาง ๆ เท่านั้น
เขาเงยหน้าจ้องมองความว่างเปล่าบนท้องฟ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความลึกล้ำและปัญญา นิ่งดั่งรูปปั้นไม่ขยับ
ราวกับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของเมอร์ลิน ซุนหงอคงกับกิลกาเมชคู่กัดกันวันนี้กลับหาเรื่องทะเลาะกันไม่เป็น ต่างคนต่างยืนอยู่ที่ประตูห้องพักฟื้น มองไปยังทิศที่เมอร์ลินยืนอยู่ไกล ๆ
ซุนหงอคงถือไหสุราใบยักษ์ไว้ในมือ ยกขึ้นจู่โจมเข้าปากอึกใหญ่ ฟองสุรากระเด็นไปโปรยใส่ตัวกิลกาเมชที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาของอีกฝ่ายจึงลุกวาวด้วยความโกรธทันที
"ลิงบ้า นายอยากตายหรือไง?!" เขาหันไปมองซุนหงอคง กล่าวเสียงเย็นพร้อมกดเสียงต่ำลง
"...เชย"
ซุนหงอคงชำเลืองมองเขา ไม่พูดอะไรมาก ถอนสายตาอย่างไม่ใยดี แล้วหยิบไหสุราขึ้นมาดื่มต่อ
แม้ซุนหงอคงจะไม่ได้พูดอะไร แต่แววตานั้นก็บอกทุกอย่างไปหมดแล้ว ความโกรธในดวงตาของกิลกาเมชยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น!
"ทะ...ท่านทั้งสอง..." ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างขลาด ๆ จากด้านหลังของทั้งสอง