หลินชีเย่กลัวแล้ว กลัวจริง ๆ ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเป็นมาก่อนครอบงำจิตใจเขาทั้งหมด
จุดจบอันโหดร้ายของทีม[หน้ากาก]ฉายซ้ำไปมาในหัวเขาไม่หยุด เขาแม้แต่มองเห็นภาพเบื้องหลังการลบล้างของกฎแห่งกาลเวลาแล้วว่า ใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้นจะถูกลบออกจากโลกไปทีละคนสองคนอย่างไร
เจียหลัน อันชิงอวี๋ เจียงเอ๋อร์ เฉาหยวน ไป่หลี่พ่างพ่าง เสิ่นชิงจู๋...
หวังเมี่ยนมี[หัวขโมยลำดับเวลา] เขาแค่ต้องรอดออกจากที่นี่ไปได้ อนาคตก็ยังมีโอกาสย้อนเวลากลับมาช่วยทุกคนได้อีก แต่หลินชีเย่ไม่เหมือนอย่างนั้น
สำหรับเขา สิ่งที่สูญเสียไปแล้ว คนที่จากไปแล้ว จะไม่มีวันเรียกคืนอีกเลย
"เจียหลัน!!!" หลินชีเย่กอดจับบ่าของเจียหลันแน่นจนสุดแรง แม้จิตใจจะไม่ถูกดวงจันทร์สีแดงกลืนกิน แต่ดวงตากลับแดงก่ำ "นายอยากให้ฉันมีชีวิตอยู่ตามลำพังงั้นรึ?! อยากให้ฉันจ้องดูพวกเราตายต่อหน้างั้นรึ?! นายคิดว่าทำแบบนี้แล้ว ฉันจะอยู่ต่อไปได้อย่างใจสบายงั้นเหรอ?!!"
เสียงคำรามของเขาก้องไปทั่วก้นสมุทร ร่างของหลินชีเย่สั่นงันงกโดยควบคุมไม่ได้ จิตใจของเจียหลันถูกดวงจันทร์สีแดงทรมานจนมัวคลุ้มคลั่ว แต่แม้เช่นนั้น นางก็ยังฝืนกัดฟันทนอยู่ ปล่อยให้หลินชีเย่คำรามอยู่ข้างหู ก็ไม่ยอมดึง[อมตะ]คืนมา
นางเพียงกอดร่างของหลินชีเย่ไว้เงียบ ๆ อย่างดื้อรั้น
พลังลบล้างอันแกร่งกล้าปกคลุมหัวใจของหลินชีเย่ เขาเงยหน้ามองขึ้นไป ท่ามกลางก้นสมุทร วงแหวนสีเงินนั้นขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็วในดวงตาของเขา...