ช่วงเวลานั้น ทุกครั้งที่ไป่หลี่พ่างพ่างต้องใช้แดนต้องห้ามเพราะเรื่องอะไรสักอย่าง สัตว์ร้ายสายฟ้าจะปรากฏตัวขึ้นมาทุกครั้ง เขาเลยถือโอกาสแกล้งเล่นกับมันซะหน่อย พูดได้ว่าสามวันแกล้งที ห้าวันแกล้งใหญ่ ขนหางของสัตว์ร้ายสายฟ้าแทบจะถูกลูบจนร่วงหมด
และทุกครั้งที่สัตว์ราชันสายฟ้าจะลงทัณฑ์บันดาลโทสะ มันก็ใช้ปลดอาวุธทั้งปฐพีดึงหางของมัน ทำให้การโจมตีเบี่ยงเบนไปจากเป้า นานวันเข้า ไป่หลี่พ่างพ่างจึงกลายเป็นอันดับหนึ่งในบัญชีผู้ที่สัตว์ราชันสายฟ้าอยากฆ่าให้ได้ที่สุด
ไป่หลี่พ่างพ่างไม่เคยสงสัยเลยว่า ถ้าสัตว์ราชันสายฟ้าลงมาจากเมฆได้จริง มันต้องเหยียบเขาตายเป็นตัวแรกแน่นอน
“ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง?” เฉาหยวนเงยหน้ามองยอดเมฆพายุ “ผมว่านะ ตั้งแต่ต้นที่คุณยั่วยุมันขนาดนั้นมันก็ยังไม่ลงมาจากเมฆ คราวนี้ก็คงไม่…”
ซึ่ธึ่—!
คำพูดของเฉาหยวนยังไม่ทันจบ เหนือกลุ่มเมฆที่ฟ้าแลบฟ้าแถลง อสูรกายสีน้ำเงินเข้มตัวยักษ์ตัวนั้นกระชากสี่ขาอย่างเต็มแรง พร้อมพายุสายฟ้าและลมกรดไร้ที่สิ้นสุด ร่วงหล่นสู่โลกด้วยเสียงคำราม!
เฉาหยวนอ้าปากค้างอยู่กับที่
“จบแล้ว” สีหน้าของไป่หลี่พ่างพ่างแข็งค้างสุดขีด “เจ้านั่น… ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะรับมือไหวนะ”
……
ย่านหนึ่งในโตเกียว
ลุงเคียวสุเกะเดินผ่านถนนร้างที่ไร้ผู้คน มายืนหยุดตรงหน้าพื้นที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่ง ยื่นมือไปแตะที่[เมโด]ริมเอว แสงสีทองอ่อนจาง ๆ สาดส่องออกมาจากใบดาบ