ใต้หอคอยโตเกียว
ร่างของเบียวไซระเบิดจนสลายเป็นดอกไม้ไฟอันงดงามกลางท้องฟ้ายามราตรีไม่ไกลนัก กระจายตกลงสู่ใจกลางเมืองเหมือนฝนดาวตก
หลินชีเย่เห็นภาพนั้น แววตากลับเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม
“ดูเหมือนว่า ตอนนี้ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์เหลืออยู่เพียงฉันคนเดียวแล้วสินะ” ใบหน้าของโงะไซไม่เหลือความโกรธแม้แต่นิดเดียว กลับสงบนิ่งเหมือนหุบเหว
นับตั้งแต่[พิภพบริสุทธิ์]ถูกทำลาย โงะไซก็รู้ดีว่าเหล่าผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์จบสิ้นซะเต็มประการ เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องปกป้องอำนาจศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ อีกต่อไป เขาในตอนนี้ราวกับกลับไปเป็นคนเดิมก่อนห้วงหมอกจะลงมา กลับไปเป็นประธานกรรมการบริหารของกลุ่ม[พิภพบริสุทธิ์] นักลงทุนผู้โหยหาปาฏิหาริย์
เมื่อยูริ ทากิฮากุปรากฏตัว เขาเคยคิดว่าตัวเองใกล้จะไปถึงปาฏิหาริย์แล้ว...
แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจ มนุษย์ สุดท้ายก็เป็นได้แค่มนุษย์
“วางใจเถอะ ฉันไม่ฆ่านายหรอก” หลินชีเย่วางมือทั้งสองข้างไว้บนด้ามดาบที่เอว แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ตราบใดที่นายยังไม่ตาย สัตว์อสูรสายฟ้าก็จะไม่ถูกปลุก ฉันจะขังนายไว้ใน‘วงมนุษย์’นี่ตลอดไป...จนกว่าวันทำลายล้างจะมาถึง”
“วันทำลายล้าง?”
โงะไซไม่รู้เรื่องแผนการของสมาคมซ่างเสวีย และไม่รู้ว่า“วงมนุษย์”ของทากามางาฮาระในตอนนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางพายุของโลกไปแล้ว ในสายตาเขา ภัยคุกคามที่“วงมนุษย์”ต้องเผชิญในตอนนี้มีเพียงพวกหลินชีเย่เท่านั้น
หลินชีเย่ส่ายหน้า ไม่มีทีท่าจะอธิบายอะไรกับโงะไซ แล้วชัก[จ่านไป๋]ออกมาจากฝักทันที ร่างหายลับเข้าสู่มิติว่างจนมองไม่เห็น