ลุงเคียวสุเกะค่อยถอนมือออกจากด้ามดาบ[เมโด] มุมปากมีเลือดสดซึมออกมาอีกครา
เขามองเงาสองร่างที่เดินจากไปนอกหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ก่อนจะหันสายตากลับมายังใบหน้าของเด็กหนุ่มที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง
แววตาของเขาค่อย ๆ อ่อนโยนลง
ใต้ท้องฟ้าสีดำสนิท เมืองนอกหน้าต่างเงียบงันราวกับเมืองตาย มีเพียงเสียงฟ้าร้องครืนต่อเนื่องก้องกัมปนาทอยู่ไกล ๆ แสงสีฟ้าจ้าเคล้าคลึงอยู่กลางใจกลางเมือง ครั้งแล้วครั้งเล่าฉายแสงส่องเข้ามาส่องมุมห้องที่มืดมิด
ลุงเคียวสุเกะนั่งอยู่ริมเตียงสีขาวสะอาด แสงสายฟ้าที่แลบแสงอยู่นอกหน้าต่างสะท้อนเงาด้านหลังของเขาลงบนผนัง ราวกับยักษ์ผู้ยิ่งใหญ่สูงส่งที่ยืนเฝ้าอยู่เงียบ ๆ ข้างกายเด็กหนุ่มผมขาว
นานมาแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วลากเท้าไปยังโต๊ะเขียนหนังสือด้านข้าง
เขาใช้สองมือยันพื้นโต๊ะ อุตส่าห์ลงนั่งบนเก้าอี้อย่างทรุดโทรม ปลายนิ้วสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายของเขาใกล้ถึงขีดจำกัดเข้าเต็มประดา
แสงสีทองอ่อนวาบหวิวขึ้นที่ด้ามดาบ[เมโด] ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของลุงเคียวสุเกะก็สั่นเล็กน้อยแล้วกลับคืนสู่รูปลักษณ์แท้จริง
สภาพร่างกายตอนนี้ของเขา ไม่เหลือแรงพอจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเองได้อีกแล้ว
ข้างโต๊ะเขียนหนังสือใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ชายชราตัวโน้มโค้งผมขาวร่วงโรยจนบางเบานั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน ก่อนจะยกปากกาหมึกขึ้นด้วยมือที่สั่นเทิ้ม
นั่นแหละคือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของยูริ โคคุเท็ตสึในตอนนี้
ไม่มีเส้นผมสั้นสีดำเข้มที่เรียบร้อย ไม่มีใบหน้าคมสันที่หล่อเหลา ไม่มีสังขารตรงสูงศักดิ์สง่า……เขานั่งอยู่ตรงนั้นโดยหลังโค้งงุ้ม ลายสีเทาจาง ๆ ผุดขึ้นเต็มผิวกาย เบื้องหลังรอยพับซ้อนกันของลายเหล่านั้น คือใบหน้าที่แก่ชราจนโรคร้ายสู่เส้นตาย