โลกกระจกเงา
เงาสองร่างพุ่งทะยานไปมาอย่างรวดเร็วท่ามกลางภาพสะท้อนของตึกระฟ้า!
กรึ้ม——!!!
เศษกระจกหนึ่งชิ้นพุ่งออกจากมือของจารึกเทพคลุมเงิน ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนสูงเท่าตึก เงื้อฟันสับลงกลางถนน ราบเป็นหน้ากลองทั้งอาคารหลายสิบหลัง พร้อมเสียงกึกก้องกัมปนาท
ควันหนาม้วนตัวขึ้นกองใหญ่
ท่ามกลางเมฆฝุ่น ลุงเคียวสุเกะกำฝักดาบเปล่าเปลี่ยวไว้แน่น ลัดเลาะท่ามกลางก้อนหินกรวด หลบการโจมตีทุกครั้งอย่างคล่องแคล่ว กุหลาบแดงที่ร่วงโรยข้างเอวสะบัดไหวเบา ๆ
เขาหันไปมองข้างหลัง จารึกเทพคลุมเงินปลิวผ่านท้องฟ้าเหมือนนก บีบตัวพุ่งเข้าใส่เขาตรง ๆ!
ตูม——!!
ร่างสีเงินตกลงมาเหมือนอุกกาบาตตรงหน้าลุงเคียวสุเกะ ร้าวฉานทั่วพื้น พื้นถนนบิดบิดเป็นปริมณฑลเหมือนกระจกถูกค้อนทุบ ดูท่าอีกไม่นานก็จะแตกกระจาย
จารึกเทพคลุมเงินกำ[เชือกดำ]ไว้ในมือ มองลุงเคียวสุเกะอย่างหยันเยาะแล้วเอ่ยช้า ๆ
"ยูริ โคคุเท็ตสึ ยอมแพ้ซะเถอะ ด้วยฝักดาบเปล่า ๆ นั่น นายไม่มีทางชนะฉันหรอก..."
ลุงเคียวสุเกะในชุดสูทลูกปัดเปล่งแสงสะดุดตาจ้องเขาอย่างเยือกเย็น "ถึงฉันจะมีแค่ฝักดาบ แต่นายก็ยังจับฉันไม่ได้ ใช่ไหมล่ะ?"
คิ้วของจารึกเทพคลุมเงินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "นั่นก็เพราะมนตรสลับและภาพลวงตาของนายมันเจ้าเล่ห์เกินไป ดาบมากัตสึแค่นั้นเอง..."
"แค่นั้นเองเหรอ?" ลุงเคียวสุเกะหัวเราะขึ้น "ในมือนาย ก็มีดาบมากัตสึหนึ่งเล่มเหมือนกันนี่ ลองดีไหม ดูซิว่านายจะดันมันออกจากฝักได้ไหม"