“จำไม่ได้แล้ว ตอนที่เสาแสงนั้นตกลงมา ผมก็หมดสติไปแล้ว แต่……” เฉาหยวนหยุดคิดอึดใจ ก่อนพูดต่ออย่างไม่เต็มใจนัก “ผมรู้สึกว่า…ชั่วขณะนั้น เหมือนมีบางอย่างหลุดออกมาจากร่างของผม……”
อันชิงอวี๋จมอยู่กับการไตร่ตรองอย่างจริงจัง
การใช้แดนต้องห้ามที่นี่ จะถูกสายตาปริศนานั้นล็อกเป้าแล้วสังหารทันที ถ้าเขาไม่เดาผิด เสาแสงสีแดงนั้นคงเป็นบทลงโทษของสวรรค์ที่สถานที่แห่งนี้ใช้กำจัดเจ้าของแดนต้องห้าม ตามตรรกะแล้ว เมื่อเสาแสงนั้นตกลงมา เฉาหยวนต้องระเหยเป็นธุลีจนไม่เหลือซาก
แต่ทำไมเขาไม่เพียงรอดชีวิตมาได้ ยังบาดเจ็บสาหัสหรือแม้แต่สังหารผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ไปหลายคน?
อันชิงอวี๋รู้ดีว่านักล่า[โกะอาคุ]หมายความว่าอะไร ที่เฉาหยวนขึ้นชื่ออยู่ในระดับนั้นได้ ย่อมแปลว่าการมีอยู่ของเขาได้กลายเป็นภัยคุกคามต่อประเทศนี้อย่างแท้จริงแล้ว……
ช่วงเวลาที่เขาหมดสติไปนั้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“เจียงเอ๋อร์ ค้นฐานข้อมูลใน[นิรวาณ]หน่อย ดูซิว่ามีภาพบันทึกของเมืองฮาจิมันไทเมื่อสองปีก่อนหรือเปล่า” อันชิงอวี๋ครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนพูดกับเจียงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ค่ะ”
เจียงเอ๋อร์พยักหน้า ร่างกายเธอหลอมรวมเข้าไปในจอภาพอิเล็กทรอนิกส์ เริ่มค้นหาฐานข้อมูลของที่นี่
“ส่วนนายล่ะ? ทำไมถึงก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ถึงขั้นควบคุม[นิรวาณ]ทั้งหมดได้ยังไง?” เฉาหยวนถามอย่างสงสัย
อันชิงอวี๋ยิ้มบาง “หลังจากผมกับเจียงเอ๋อร์ลอยน้ำมาติดที่นี่ ก็ทดลองกฎเรื่องความยอมรับต่อแดนต้องห้ามของที่นี่แบบง่าย ๆ สักหน่อย ไม่คิดว่าจะดึงดูดการตามล่าของผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์มาเลย แต่ด้วยความสามารถของเจียงเอ๋อร์ เราหลุดรอดออกมาได้ง่ายดาย