ที่แห่งหนึ่งในโตเกียว
นกกระดาษหลายตัวบินออกมาจากตรอกแคบ รวมตัวกันที่มุมอย่างรวดเร็ว พับกันเป็นรูปร่างมนุษย์
"ฮืด ๆ..." ยูริ โคคุเท็ตสึทุกข์ทรมานพยุงร่างไว้กับมุมกำแพง โค้งตัวลง ไออย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ไอเลือดสีดำสนิทก็พุ่งออกมากระเซ็นลงบนพื้นเบื้องล่าง
ใบหน้าของเขาซีดเผือด
ลำพังรบกับผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ถึงสี่คน บาดแผลของเขาหนักกว่าที่เห็นภายนอกเสียอีก แผลอื่นยังพอทนไหว แต่สิ่งที่น่ากลัวคือการโจมตีจาก "โรคร้าย" ที่ตกค้างอยู่ในร่าง เป็นโรคที่ทำลายร่างกายอย่างรุนแรง ซึ่งน่าสะพรึงกว่าบาดแผลที่เนื้อหนังเสียอีก
ไออยู่นาน เขาจึงสะดุ้ง ๆ ลุกขึ้นยืน ยื่นมือปาดเลือดที่มุมปาก แล้วค่อย ๆ เดินไปยังสุดปลายตรอก ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
สุดปลายตรอก อีกฟากของโค้งถนน ชายหนุ่มผอมสูงในชุดผ่าตัดสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนอยู่ใต้เสาไฟ เส้นผมสีขาวราวหิมะยาวราวน้ำตกไหลลงพาดพื้น ดวงตารูปดาวไขว้คู่นั้นกำลังสำรวจรอบ ๆ อย่างแสนสงสัย เต็มไปด้วยความแปลกใหม่กับทุกสิ่ง
เด็กคนนี้... ตัวสูงกว่าที่ฉันนึกไว้อีกนี่นา?
ยูริ โคคุเท็ตสึแอบมองเขาอยู่ในใจ แต่พอเห็นร่างบาง ๆ ซีดขาวของอีกฝ่าย ดวงตาก็ฉายประกายรู้สึกผิด
นั่นคือลูกของเขากับคาซามากิ อาเคโกะ น้องชายของยูรินะ ยูริ ทากิฮากุ
เขารอความทรงจำนี้มาสิบสามปีแล้ว
ตอนนี้ เด็กคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเขา
หัวใจของยูริ โคคุเท็ตสึเต้นแรง มุมปากยกขึ้น อยากเดินเข้าไปทักทาย อยากพูดกับเขาสักคำว่า "เฮ้ย เด็กชาย ฉันคือพ่อของนาย กลับบ้านกับพ่อนะ"...