ประตูห้องปิดลงพร้อมเสียงบาน
ไป่หลี่พ่างพ่างยืนตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางแบงก์เงินกระจายเต็มพื้น
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เขาถึงได้ยื่นมือชี้ไปที่ประตูบานนั้น แล้วพูดออกมาด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเอง: "เขาบ้าไปแล้วรึเปล่า? หมายความว่าไงว่าผังพ่อใช้เงินปลอม?! พวกนี้มันจะไปเป็นเงินปลอมได้ยังไง?!"
เสิ่นชิงจู๋ขมวดคิ้วย่นแน่น เขาก้มลงหยิบแบงก์ขึ้นมาจากกองเงินเต็มพื้นโดยไม่เลือก แล้วส่องพินิจอยู่ครู่หนึ่ง
"อันนี้ของจริง"
"แน่นอนอยู่แล้วว่าของจริง!"
"แต่สีหน้าของชาวบ้านเมื่อกี้ก็ไม่เหมือนแสร้งเลย ตอนได้ยินตัวเลขห้าหมื่นนั่น เขาใจอ่อนจริง ๆ" เฉาหยวนขมวดคิ้วครุ่นคิด
เสิ่นชิงจู๋เก็บแบงก์จากพื้นขึ้นมาทีละใบ ส่งให้ไป่หลี่พ่างพ่างจนครบ แล้วหันกายมองหมู่บ้านชาวประมงโบราณที่จมอยู่ใต้ความมืดด้วยแววตาหรี่ลง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า "เงินไม่มีปัญหา สิ่งที่มีปัญหา...คือหมู่บ้านนี้ต่างหาก"
"หมายความว่ายังไง?" ไป่หลี่พ่างพ่างถามด้วยความงงงวย
"ตั้งแต่บ้านหลังแรกเปิดประตู ผมก็รู้สึกแปลก ๆ แล้ว" เสิ่นชิงจู๋เอ่ยเรียบ ๆ "ปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนังบ้านนั้น เป็นปีที่ย้อนไปห้าสิบปีก่อน"
ไป่หลี่พ่างพ่างอึ้งไปชั่วขณะ ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แต่ในหัวกลับไม่มีภาพปฏิทินใบนั้นเลยสักนิด
"ปฏิทินเมื่อห้าสิบปีก่อน?" เฉาหยวนถามด้วยความแปลกใจ "จะเป็นไปได้ไหมว่าเขาแขวนผิด?"
"ไม่ ปฏิทินใบนั้นใหม่เกินไป ไม่เหมือนกระดาษของเมื่อห้าสิบปีก่อนเลย กลับดูเหมือนของที่เพิ่งผลิตออกจากโรงงานได้ไม่นาน" เสิ่นชิงจู๋กล่าวอย่างมั่นใจ "รวมถึงรองเท้า ตะเกียงน้ำมันในบ้านหลังต่อ ๆ ไป ก็ไม่ใช่ของยุคนี้ อายุเก่าแก่มาก และส่วนใหญ่ก็เลิกผลิตไปแล้ว จะหาซื้อก็ซื้อไม่ได้