จั่วชิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ปล่อยออกมา
“วางใจเถอะ ช่วงสองปีนี้ผู้พิทักษ์รัตติกาลพวกเรามีดาวรุ่งขึ้นมาไม่น้อย ไม่ช้าก็เร็วนายต้องเปิดปากอยู่ดี”
“งั้นฉันก็รอดูความคืบหน้านั้นแล้วกัน” ผู้เฒ่าเฉายิ้ม
สายตาจั่วชิงเริ่มเข้มขึ้น เขาโบกมือเรียกถานเหมาซุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อีกฝ่ายจึงออกจากห้องสอบสวนไปและล็อกประตูจากด้านนอก
“ฉันมาเพื่อเตือนนายว่าพวกเราตามร่องรอยของทีม[หน้ากาก]เจอแล้ว” จั่วชิงพูดเรียบ ๆ
“โอ้?” คิ้วผู้เฒ่าเฉาขมวดขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะแปลกใจอยู่บ้าง
“ฉันต้องเตือนนายให้ดี บางเรื่องถ้านายสารภาพเอง กับที่ฉันเอ่ยปากเอง มันคนละน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ถ้านายยอมพูดความจริงตอนนี้ ฉันจะให้นายตายอย่างมีศักดิ์ศรีสักหน่อย”
“เฮอะ” ผู้เฒ่าเฉาหัวเราะเบา ๆ “อยากหลอกเอาคำจากปากฉัน วิธีแบบนี้มันล้าสมัยเกินไปรึเปล่า?”
“นายจริง ๆ คิดว่าฉันกำลังหลอกถามนายงั้นเหรอ?”
จั่วชิงหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างสงบ ขยายแผนที่แล้วชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งบนนั้น
“อำเภอหนิงชาง หมู่บ้านชาวประมงริมชายฝั่ง”
เมื่อเห็นพิกัดที่ถูกทำเครื่องหมายไว้สีแดง รูม่านตาของผู้เฒ่าเฉาหดตัวลงเล็กน้อย
นับตั้งแต่เข้ามาในห้องสอบสวนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของเขาเองก็เคร่งเครียดขึ้น
“นายกลับแสดงความตกใจออกมาเต็ม ๆ ไม่ยอมซ่อนเลยสักนิด” จั่วชิงเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่กลัวเหรอว่าฉันแกล้งทำเป็นหลอกนาย?”
“พวกนายตามเจอได้ยังไง?” ผู้เฒ่าเฉาถามอย่างงงงวย “ฉันน่าจะลบร่องรอยทั้งหมดจนสะอาดเกลี้ยงแล้วนี่”