หลังจมอยู่ในความคิดไปนาน ร่างของหลินชีเย่กลับถูกสีแห่งราตรีปกคลุม แมลงและมดนับไม่ถ้วนค่อย ๆ ไต่ขึ้นจากพื้นดิน โคจรวนรอบตัวเขาชั่วขณะ ก่อนจะลงรูอย่างเป็นระเบียบกลับเข้าไปในพื้นดินอีกครั้ง
เมื่อไม่พบเบาะแสใด ๆ แถว ๆ หมู่บ้านประมงนี้ อาจลองใช้[ผู้ร่ายรำแห่งราตรี]สื่อสารกับสิ่งมีชีวิตที่ออกหากินกลางคืนบริเวณใกล้เคียงดูก็ได้ เผื่อจะพบอะไรที่แตกต่างออกไปจากที่อื่น
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน หลินชีเย่เหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สายตาจ้องมั่นที่ใต้เท้าตนเอง ก่อนทำเสียงอึ้งเบา ๆ ออกมา……
……
หมู่บ้านประมง
อันชิงอวี๋หนีบบุหรี่ไว้ในมือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ลองสูบเข้าไปหนึ่งคำ
“แค่ก ๆ แค่ก……”
เขาไออย่างรุนแรง
“ไง? สูบบุหรี่ไม่เป็น?” เฉินโกวเห็นท่าทีพร่าเลือนของอันชิงอวี๋ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ ความระแวงเส้นสุดท้ายในใจก็หายไปพร้อมกัน
ก็แค่เด็กที่ยังไม่รู้ประสีประสาคนหนึ่งเองนี่หว่า!
“ครั้งแรก” อันชิงอวี๋ไอไปเกือบครึ่งวัน ก่อนจะวางบุหรี่ลงอย่างช้า ๆ พร้อมยิ้มอย่างรู้สึกโทษ
“ถ้าสูบไม่เป็นก็เลิกซะเถอะ ของนี่มันทำร้ายปอดนะ”
“อะ ครับลุงเฉา” อันชิงอวี๋ถามขึ้นเหมือนไม่ได้ตั้งใจ “ลุงสูบทุกวันเลยเหรอครับ?”
“ก็ราว ๆ นั้นแหละ ฉันนี่มือสูบตัวยง วันไหนไม่ได้สูบครึ่งซองขึ้นไป ตัวทั้งตัวก็อึดอัดไม่สบาย”
“แล้วปกติบุหรี่ของลุงซื้อจากไหน?”
“หัวมุมตะวันตกของหมู่บ้านมีร้านค้าเล็ก ๆ อยู่ ปกติฉันก็ไปซื้อที่นั่นแหละ ทำไม?”