“คธูลู?!”
จั่วชิงได้ยินสามพยางค์นั้น ก็อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัวอย่างเด็ดขาด “เป็นไปไม่ได้ ตำนานคธูลูไม่ได้ลงมาพร้อมกับห้วงหมอก นอกจากซากโบราณสถานโบราณสองสามแห่งที่สงสัยว่าเกี่ยวข้องกับคธูลูแล้ว ทั่วโลกไม่เคยพบร่องรอยใด ๆ ของเหล่าเทพคธูลูเลย…พวกมันไม่ได้อยู่ที่นี่”
“งั้นเหรอ?” เฉินลู่หัวเราะเยาะ “แล้ว…นอกโลกล่ะ?”
จั่วชิงอึ้งไปทั้งตัว
“ที่นายพูดถูกแล้ว ทีม[หลานอวี่]เก่ากับสมาคมซ่างเสวียเคยสำรวจแทบทุกซอกทุกมุมของห้วงหมอกมาแล้ว บนโลกไม่มีร่องรอยการมีอยู่ของเหล่าเทพคธูลูจริง…แต่นอกโลกล่ะ? เราเคยหากันหรือยัง?
นายคิดว่า ดวงจันทร์ที่ลอยอยู่เหนือหัวเราะน่ะ มันมีอยู่จริงหรือ?”
เมื่อคำพูดของเฉินลู่จบลง จั่วชิงยืนตัวแข็งที่อยู่ตรงนั้นนาน ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ “นายหมายความว่า เหล่าเทพคธูลูก็ลงมาพร้อมกับห้วงหมอกด้วย? แถมมาปรากฏบนดวงจันทร์?”
เฉินลู่ส่ายหัว
“กลับกัน”
“อะไรกลับกัน?”
“ลำดับมันกลับกัน” เฉินลู่ข่มความเจ็บปวดไว้ เอ่ยทีละคำ “ไม่ใช่ ‘คธูลูลงมาพร้อมห้วงหมอก’ แต่คือ ‘ห้วงหมอกลงมาเพราะคธูลู’”
“ห้วงหมอกเป็นผลผลิตของเหล่าเทพคธูลูงั้นเหรอ?” จั่วชิงสั่นสะเทือนไปทั้งจิตใจ
ในความเข้าใจปัจจุบันของผู้พิทักษ์รัตติกาล การพังทลายของระเบียบโลกนั้นเริ่มต้นจากห้วงหมอกที่พุ่งทะยานออกมาจากทวีปแอนตาร์กติกาเมื่อร้อยปีก่อนอย่างกะทันหัน หลังห้วงหมอกลงมา ประเทศส่วนใหญ่ของโลกกลายเป็นแดนมรณะ มีเพียงต้าเซี่ยที่เหล่าเทพยอมสละพลังเทพและร่างกาย กลายเป็นจารึกเทพประจำชาติทั้ง 9 ต้น กั้นห้วงหมอกออกไปนอกชายแดนได้โดยสมบูรณ์ ทำให้ต้าเซี่ยรอดพ้นวิกฤตครั้งนั้นมาได้