แร็คคูนน้อยเหรอ?!
เว่ยตงชาลงยืนตัวแข็งค้าง เขาเงยหน้าขึ้นส่องผ่านกล้องซูมของปืนไล่ยิงอีกครั้งแล้วอีกครั้ง ยืนยันแล้วว่าสิ่งนั้นเป็นแร็คคูนน้อยจริง ๆ ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงความงุนงงอย่างลึกล้ำ
ที่แห่งสัปหงกนี้ แร็คคูนน้อยมาจากไหนกันเนี่ย?
ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมแร็คคูนตัวนี้ถึงเดินด้วยสองขาได้ด้วย?!
มันกลายร่างเป็นปีศาจแล้วหรือไง?
ไม่ใช่แล้ว... นี่คงเป็น "ปริศนา" บางอย่าง? แต่ทำไมแถบนี้ถึงมี "ปริศนา" โผล่มาได้?
เว่ยตงเริ่มลังเล เขาคิดว่าสิ่งที่ทำให้สัญญาณเตือนดังต้องเป็นผู้ครองดาบมากัตสึทั้งสองคนนั่นแหละ แต่กลับไม่คาดคิดว่าตัวการกลับเป็นแค่ "ปริศนา" แร็คคูนน้อย อีกทั้งดูท่าทางขอบเขตการบำเพ็ญก็ไม่สูงนัก เห็นแล้วก็ไม่น่าจะเป็นอันตรายต่อใคร
ถ้าเขาเกาบังคับไกปืนตรงนี้ เสียงปืนที่ดังขึ้นก็มีโอกาสเผยตำแหน่งของตัวเอง แต่ถ้าผู้ครองดาบมากัตสึทั้งสองไม่ได้ยินมาทางนี้จริง ๆ ตำแหน่งที่โดนเผยก็คงไม่เป็นไร?
ยิงหรือไม่ยิง นี่แหละปัญหา
ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ เว่ยตงก็ตัดสินใจเด็ดขาด ชี้ปืนไล่ยิงในมือลงไปยังแร็คคูนน้อยเบื้องล่าง
ในฐานะ "ทหารพารา" หน้าที่ของเขาคือวางเครื่องส่งสัญญาณให้เรียบร้อย แล้วอำนวยทางให้ "ผู้เฝ้ายาม" มาถึงที่นี่ เขาจึงต้องรับประกันความปลอดภัยของแถบนี้เป็นอย่างแรก แร็คคูน "ปริศนา" ตัวนี้ที่เร่ร่อนไปทั่วบริเวณนั้น ยังไงก็เป็นเหมือนระเบิดเวลาที่รอวันประทุน
อีกทั้ง ถึงผู้ครองดาบมากัตสึทั้งสองจะมาจริง เขาก็แค่ยิงแล้วเปลี่ยนที่ยึดเหนี่ยวทันที ไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะรู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของเขาหรอก