ตอนนี้อาจูใจไม่ค่อยดีเลย
ลูกน้องกลุ่นโง่เขลานั่นมันเดินหนีไปได้ยังไงกัน!
ผู้ชายที่อยู่ตรงนั้นดูน่ากลัวมาก... ฉันจะไม่โดนเขาฆ่าใช่ไหม?
แต่ถ้าปล่อยเขาไปตามยถากรรม ทางผู้อำนวยการก็ไม่รู้จะชี้แจงยังไง... ถ้าเขาถอดฉันออกจากตำแหน่งหัวหน้าฝ่าย แล้วให้พวกกบฏเหล่านั้นฉวยโอกาสไต่ขึ้นไปแทน มื้อดึกของฉันหลังจากนี้ก็พังหมดแล้วสิ?
ไม่ได้ เด็ดขาดไม่ได้!
อาจูมองเว่ยตงที่อยู่ใต้ตัว แววตาค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้นมา
เว่ยตงซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง เห็นพนักงานดูแลทั้งสามเดินจากไปจึงถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก และกำลังจะลุกขึ้นย้ายตำแหน่ง จิตใจกลับเลื่อนลอยขึ้นมาเสียก่อน
ในความมัวหมองนั้น เขารู้สึกได้ว่ามีพลังบางอย่างกำลังดึงวิญญาณของตัวเองออกจากร่าง สติของเขาลอยขึ้นไปเรื่อย ๆ ความสามารถในการควบคุมร่างกายค่อย ๆ หลุดมือ ความคิดก็ยิ่งเชื่องช้าลงทุกที...
ไม่ดีแล้ว!
โดนกลองแล้ว!
เว่ยตงถึงแม้ไม่มีแดนต้องห้าม แต่ในเมื่อเป็นสมาชิกของสมาคมซ่างเสวียที่ผ่านสมรภูมิมามาก เขารีบตั้งสติได้ทันที ออกแรงกัดปลายลิ้นจนแตก ใช้ความเจ็บปวดดึงสติกลับมาได้บ้าง แล้วสะบัดตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ร่างทั้งหมดจึงตกลงจากชั้นสามไป!
หลังเขากระแทกพื้นหนักหวิว วิญญาณที่เกือบหลุดออกจากร่างก็สั่นกระเพื่อมกลับเข้าที่เดิม เขาลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว สายตาล็อกเป้าไปที่อาจูที่นั่งสงบอยู่กลางใยแมงมุม แล้วชักปืนพิกเซลออกจากเอว กดไกปืนทันควัน