หลินชีเย่และอามามิยะ ฮารูกิ ยืนอยู่หน้าถ้ำเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ทั้งสองแหงนมองภาพตรงหน้าที่เหลือเชื่อจนแทบไม่น่าเชื่อสายตา ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและข้อสงสัย
หลินชีเย่ยืดมือออกไปแตะเบา ๆ ที่ถ้วยชาไม้ใบหนึ่งที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศใกล้ตัว ถ้วยหมุนช้า ๆ ตามแรงสัมผัส ลอยไปชั่วครู่ตามทิศทางแรงกด แล้วค่อย ๆ หยุดลง ยังคงลอยค้างอยู่กลางอากาศเช่นเดิม
“ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?” หลินชีเย่มองรอบตัวอย่างงุนงง “พวกนี้ลอยกลางอากาศได้ยังไง? ก้นสุดของทะเลลึก ทำไมถึงมีซากเมืองของมนุษย์อยู่ได้?”
อามามิยะ ฮารูกิ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อาจารย์ของผมบอกว่า ที่นี่คือแผ่นดินแห่งความโกลาหลไร้ลำดับ มันมีอยู่ตั้งแต่ก่อนที่เหล่าเทพเจ้าจะสร้างโลก”
ก่อนที่เทพเจ้าจะสร้างโลก?
ได้ยินคำนั้น หลินชีเย่ก็ตกอยู่ในความคิด
การสร้างโลกของเหล่าเทพเจ้าเกิดขึ้นเมื่อกว่าร้อยปีก่อน ตรงกับช่วงเวลาที่ห้วงหมอกเข้าปกคลุมโลกพอดี แปลว่าที่นี่มีอยู่ก่อนที่ห้วงหมอกจะมาถึงงั้นเหรอ? หรือว่า… การมาถึงของห้วงหมอกต่างหาก ที่สร้างที่แห่งนี้ขึ้นมา?
เพราะแสงสีฟ้าอ่อนที่ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า แม้ไม่ใช้ไฟฉายก็แทบมองเห็นสภาพรอบ ๆ ได้ เพื่อไม่ให้บุคคลปริศนาที่ลุยเข้ามาในซากโบราณก่อนหน้ารู้ตัวว่ามีพวกเขาอยู่ ทั้งสองจึงปิดไฟฉายและเก็บมันไว้พร้อมกัน
อามามิยะ ฮารูกิ กำลังจะสำรวจรอบ ๆ แต่หลินชีเย่ก็เรียกเขาไว้