ตอนนี้หลินชีเย่รู้ตัวดี ว่าการชักดาบเล่มนี้ออกมาอาจก่อให้เกิดผลบางอย่างที่ย้อนกลับไม่ได้ แต่นั่นก็เป็นเพียงอนาคตที่ยังไม่มีใครล่วงรู้
อนาคต มันเปลี่ยนไม่ได้จริงหรือ?
ถ้าเขาชักดาบเล่มนี้ออกมา ชะตากรรมที่กำหนดไว้จะผลักทุกอย่างสู่ห้วงลึกที่ย้อนกลับไม่ได้หรือ?
หลินชีเย่ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขารู้เพียงสิ่งเดียว — เขาไม่เคยเชื่อในชะตากรรม
ถ้าเขาเชื่อในชะตากรรม ครั้งนั้นที่นครซ่างจิง เขาคงไม่พาม่านราตรีพุ่งเข้าห้วงหมอกไปอย่างไม่ถอย ถ้าเขาเชื่อในชะตากรรม เฟิงตูคงตกอยู่ในมือของเทพนอกโลกไปนานแล้ว ถ้าเขาเชื่อในชะตากรรม โลกนี้คงไม่มีเซียนกระบี่ผงชู้อีกต่อไป
แล้วตอนนี้จะให้เขาทิ้งพวกพ้องเพื่ออนาคตที่ยังไม่รู้อนาคต เพื่อความเป็นไปได้ที่อาจแย่มาก แล้วมองพวกเขาตายตรงนี้ด้วยตาเปล่างั้นหรือ?
เขาทำไม่ได้
ไม่ต้องพูดถึงว่าทุกอย่างยังไม่ชัดเจน ต่อให้อนาคตถูกลิขิตไว้แล้ว หลินชีเย่ก็ยอมเดิมพันทุกอย่างเพื่อพยายามเปลี่ยนชะตากรรมที่กำหนดไว้นี้ แม้โอกาสจะเล็กจิ๋วแค่ไหนก็ตาม
และแล้ว
หลินชีเย่ลอดผ่านน้ำทะเลขุ่นมัว
มายืนอยู่ตรงหน้าดาบยาวที่ทิ่มลึกเข้าไปในผนังกระเพาะ
ดวงตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
ทันทีที่เขายืนมือออกไป ปลายนิ้วใกล้จะแตะด้าม[อี้ยวน] เสียงถอนใจอย่างอ่อนแรงก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา