นครซ่างจิง
ที่พักชั่วคราวของม่านราตรี
ร่างหนึ่งในชุดเครื่องแบบทหารยืนอยู่หน้าประตู ยื่นมือเคาะประตูเบา ๆ
เสิ่นชิงจู๋เปิดประตูออก เห็นร่างคุ้นเคยนั้นยืนอยู่ข้างหลังประตู ก็อดสะดุ้งเล็กน้อยไม่ได้
"ครูฝึกหง?"
ใบหน้านั้น เสิ่นชิงจู๋คุ้นเคยดีเกินไป สมัยที่พวกเขายังเป็นทหารใหม่ในค่ายฝึก ครูฝึกหงคือครูฝึกที่ติดต่อกับพวกเขามากที่สุด และเป็นครูฝึกที่ทำให้เขาประทับใจที่สุดคนหนึ่ง
ก็เพราะตอนนั้นบนเขาจินหนาน เสิ่นชิงจู๋เสี่ยงชีวิตไปขวางการโจมตีแบบพลีชีพของครูฝึกหงจนขาดสะบั้น
"เสิ่นชิงจู๋" ครูฝึกหงมองเขา แววตาสะท้อนความรู้สึกซาบซึ้ง "ไม่เจอกันนานเหมือนกันนะ"
เสิ่นชิงจู๋ตอนนี้กับเสิ่นชิงจู๋ในความทรงจำของครูฝึกหงต่างกันคนละเรื่อง ระหว่างปีที่ผ่านมาเสิ่นชิงจู๋ผ่านอะไรมาบ้างเขาไม่รู้ แต่จินตนาการได้ว่าต้องเป็นประสบการณ์ที่ขรุขระและเจ็บปวดแค่ไหน ถึงทำให้เด็กดื้อที่แหลมคมเป็นเขาได้โตมาเป็นแบบนี้
"ไม่เจอกันนานจริง ๆ" มุมปากเสิ่นชิงจู๋ยกยิ้ม "เชิญเข้ามานั่งเล่นสิครับ"
ครูฝึกหงตอบรับแล้วเดินเข้าห้องไป หลินชีเย่กับพวกได้ยินเสียงจึงเดินตามมา เห็นครูฝึกหงก็มีความยินดีปรากฏบนใบหน้า
"ครูฝึกหง มาทำอะไรเหรอครับ"
"ฉันมาแทนหัวหน้าครูฝึกหยวน เพื่อพบกับครูฝึกเชิญเฉพาะรุ่นพวกเรา" ครูฝึกหงเดินมาหยุดตรงหน้าหลินชีเย่ ตบไหล่เขาเบา ๆ "หนุ่มนักเอ๊ย สูงขึ้น หล่อขึ้นด้วย"
หลินชีเย่เกาหัวแก้มอายนิด ๆ
ส่วนเจียหลัน อันชิงอวี๋ และเจียงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้ไม่รู้จักครูฝึกหง แต่รู้ว่าคนนี้คือครูฝึกรุ่นเดียวกับหลินชีเย่และพวก และเป็นหนึ่งในครูฝึกที่รับผิดชอบค่ายฝึกรอบนี้ หลังชงชาเทน้ำให้เรียบร้อย ทุกคนจึงนั่งลงในห้องรับแขก