อีกไม่กี่วันต่อมา
วันก่อนเปิดค่ายฝึก
เสียงนกหวีดร้องยาวก้องกังวาน รถไฟตู้เขียวคันหนึ่งพุ่งทะยานไปตามราง มุ่งหน้าสู่นครซ่างจิง
ริมหน้าต่างสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ เด็กหนุ่มคนหนึ่งวางศีรษะไว้บนมือขวา นั่งเกเรอยู่บนที่นั่ง สายตาจ้องมองทัศนียภาพที่พาดผ่านไปนอกหน้าต่าง แต่จิตใจกลับลอยละลิ่วไกลไปแล้ว
ขณะนั้นเอง เด็กชายวัยหกเจ็ดขวบคนหนึ่งก็แหงนหน้าออกมาจากด้านหลังที่นั่งของเขา ยื่นมือออกไปกระชากผมของเด็กหนุ่มอย่างแรง
เด็กหนุ่มเจ็บปวดจนหน้าตึง ขมวดคิ้วหันกลับไปมอง เห็นเด็กชายน้อยนั่นยืนอยู่บนที่นั่งข้างหลัง ทั้งสงสัยอยากรู้จึงบีบเล่นผมของเขาต่อ ทั้งหัวเราะคิกคักใส่
"นายเป็นบ้าหรือเปล่า?!" ดวงตาของเด็กหนุ่มแลบแผดเผาด้วยความโกรธ
"พูดจาแรงมากไปไหน!" หญิงสาวข้างเด็กชายลุกขึ้นยืน จ้องเขาเขม็ง "เด็กไม่รู้เรื่อง เขาแค่เล่นหน่อยก็ไม่ได้เรื่องอะไร แค่กระชากผมนิดหน่อยเอง นายจะทำอะไรกันแน่!"
"นาย..."
เด็กหนุ่มกำลังจะสบถโต้ใส่ แต่สายตาเฉียดไปเห็นใบหน้าไร้เดียงสาของเด็กชายบนที่นั่งข้างหลัง ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ จึงตัดใจหายใจออกทางจมูกดังเอื๊อก แล้วเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น
อีกไม่นานก็จะถึงซ่างจิงแล้ว... ไม่อยากไปถือสาเด็กเด๋อ ๆ คนนี้หรอก
เด็กหนุ่มคิดในใจ
เขาพิงพนมที่นั่งริมหน้าต่าง มองเมืองที่ปรากฏราง ๆ ให้เห็นยังไกลออกไปนอกหน้าต่าง ความเพลียชักครอบงำ เริ่มหลับตาลงช้า ๆ...
บนที่นั่งข้างหลัง เด็กชายน้อยนั้นกะพริบตาปริบ ๆ แล้วหัวเก ยื่นมือออกไปอีกครั้ง คิดจะเข้าไปกระชากผมของเด็กหนุ่มอีก