ท่าปราชญ์เฉินที่นั่งบนก้อนหินยักษ์รู้สึกถึงสายพลังนั้น รูม่านตาหดเกร็งทันที
โดยไม่ลังเลแม้แต่นาทีเดียว เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว “ฉากจิตใจ” ของตัวเองแผ่ออกไปรอบ ๆ อย่างเร่งรีบ ราวกับต้องการจะห่อหุ้มเปลวเพลิงแห่งพลังอาถรรพ์ที่ลอยกระจายออกมาเอาไว้
พร้อมกันนั้น เขาก็บอกกับหลุยยุ่ยฉือและคนอื่น ๆ ด้านหลังว่า
“พาทุกคนอพยพออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้ เร็ว!”
ท่าปราชญ์เฉินไม่รู้ว่าหมู่บ้านประมงแห่งนี้เกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าทำไมมันถึงปรากฏขึ้นมาจากกลางอากาศอีกครั้ง ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เพราะในความลึกของเปลวเพลิงพลังอาถรรพ์ที่พวยพุ่งออกจากบริเวณหมู่บ้านประมงอย่างบ้าคลั่งนั้น เขาสัมผัสได้ถึงสายพลังสุดสยองแบบสุดขั้ว
สายพลังนั้น...ใกล้เคียงกับเทพเจ้าเข้าไปสุด ๆ แล้ว
ขณะที่ม่านพลังโปร่งแสงนั้นค่อย ๆ แตกสลาย ทะเลเพลิงพลังอาถรรพ์สีดำก็ไหลบ่าซึ่งมาจากในหมู่บ้านประมงออกไป ร่างของท่าปราชญ์เฉินสั่นเฮือกแล้วพุ่งเข้าไปในรถม้าทันที พอเสียงระฆังทองแดงบนเพลารถดังกรุ๋งกริ๋ง รถม้าก็พุ่งเข้าหาทะเลเพลิงพลังอาถรรพ์นั้นราวกับสายฟ้า
“ฉากจิตใจ” แผ่ขยายออกไปอย่างบ้าคลั่งโดยมีรถม้าเป็นศูนย์กลาง ดูดเปลวเพลิงพลังอาถรรพ์ที่ไหลอยู่ทั้งหมดเข้าไป ควบคุมทะเลเพลิงเอาไว้ในขอบเขตที่แน่นอน
รถม้าควบทะยานไปท่ามกลางทะเลเพลิงพลังอาถรรพ์ พื้นผิวถูกไฟเผาจนค่อย ๆ ดำคล้ำขึ้นเรื่อย ๆ แต่ด้านในเก๋งรถกลับได้รับผลกระทบไม่มากนัก ท่าปราชญ์เฉินถือจอกสุรานั่งอยู่หลังโต๊ะเล็ก คิ้วขมวดมองจ้องเงายักษ์สูงเทียมฟ้าที่ตระหง่านอยู่ในทะเลเพลิงไกล ๆ สีหน้าหนักอึ้งอย่างที่สุด