“ไม่หรอก พอจารึกปราบแดนต้องห้ามทำงานแล้ว ระดับของทุกคนจะไม่มีทางเกินขั้นแอ่ง พวกเราปะปนอยู่ในฝูงชน แค่จับจังหวะให้ดี ก็ต้องเล่นงาน[ม่านราตรี]กับครูฝึกทุกคนจนพลาดท่า แล้วชิงอำนาจควบคุมค่ายฝึกแห่งนี้มาได้แน่
ตราบใดที่เหยียบค่ายฝึกนี้ให้ราบคาบ ฆ่าทหารใหม่ทั้ง 600 กว่าคนทิ้ง การหมุนเวียนบุคลากรของผู้พิทักษ์รัตติกาลต้าเซี่ยก็จะขาดช่วง คนไม่สามารถจัดสรรกันได้อย่างเหมาะสม กำลังของด่านสงครามชายแดนก็ต้องลดฮวบ พอถึงตอนนั้นเมื่อเหล่าท่านเทพชั่วร้ายบุกมา ต้าเซี่ยย่อมรับไม่ไหวแน่นอน!
ยุคสมัยของเหล่าเทพแห่งความมืด จะมาถึงแน่นอน!” ทหารใหม่ร่างผอมแห้งเบ่งประกายตื่นเต้นขึ้นในดวงตา
อีกสองคนก็เริ่มคึกคักตามไปด้วย
“จริงใช่ แล้วท่านผู้นั้นล่ะ ไม่ใช่ว่าท่านแอบเข้ามาในค่ายฝึกได้แล้วจะคอยสนับสนุนการกระทำของพวกเราเหรอ?” ทหารใหม่หน้าเด็กเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามอย่างสงสัย
“ท่านเชียนโหม่นั้นเป็นหนึ่งในสามเทพโบราณแห่งโบสถ์เทพโบราณของพวกเรา ร่องรอยของท่านมักจับต้องไม่ได้อยู่แล้ว เราสองคนจะไปเดาทางคิดของท่านได้อย่างไรกัน?”
“ก็จริงนะ ท่านเชียนโหม่คงแทรกซึมเข้าไปในแนวรบของศัตรูแล้ว คอยมองผลงานของพวกเราอยู่แอบ ๆ”
“ยังมีเวลาอีกพอสมควรกว่าการสอบวัดฝีมือจะจบ เราเล่นแบบมั่นคง ๆ ก็ดี ตามพวกทหารใหม่กลุ่มนี้ไปก่อน แล้วค่อยหาจังหวะลงมือ”
“ดี!”
……
ค่ายฝึก
สนามยิงปืน
เจียหลันสวมหน้ากากเด็กแดง นั่งเบื่อหน่ายอยู่บนหลังคาสนามยิงปืน ฟังเสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นลงรอบด้าน แล้วก็หาวออกมาหนึ่งครั้ง