เชียนโหม่รู้สึกเหมือนตามืดมิด หน้าผากปวดถึงกับเจ็บแปลบ แต่ด้วยพลังจิตและเจตจำนงที่แข็งแกร่ง เขาจึงไม่สิ้นสติไปเหมือนทหารใหม่คนอื่น ๆ
ดวงตาที่มองไปยังเจียหลันเต็มไปด้วยความงุนงง
เป็นไปได้อย่างไร?
ในระดับขอบเขตแบบนี้ ไม่มีใครรับต่อยนั้นไหวได้!
เชียนโหม่ไม่เชื่อชะตากรรม มือขวาพุ่งออกไปเร็วปานสายฟ้า พลังงานเย็นเยียบร้ายกาจก่อตัวขึ้นในฝ่ามือ แล้วฟาดเข้าหาแก้มของเจียหลันอย่างรวดเร็ว
เจียหลันขมวดคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย คว้าข้อมือของเชียนโหม่ไว้ด้วยมือเปล่า แววตาเป็นประกายโทสะ
“นายยังจะตบหน้าฉันอีกเหรอ? เด็กยุคนี้มันดื้อขนาดนี้เลยเหรอ?”
เจียหลันหมัดหนึ่งทุบลงบนศีรษะของเชียนโหม่อีกครั้ง
หมัดนี้ทะลุพื้นเพดานไปจนถึงพื้นดินโดยตรง
ท่ามกลางควันไฟม้วนควัน เชียนโหม่ที่สติเลือนรางยังพยายามขุดตัวลุกจากพื้น
เจียหลันก้าวกระโดดเบา ๆ ลงมายืนอยู่ตรงหน้าเขา เอ่ยอย่างแปลกใจ “สองหมัดแล้ว ยังไม่สิ้นสติอีกเหรอ? หัวแข็งขนาดนี้เชียว?”
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เชียนโหม่ได้ยิน
เพราะเมื่อหมัดที่สามร่วงลงมา เชียนโหม่ก็สิ้นสติไปเด็ดขาด
ภายใต้การกดขี่ของจารึกปราบแดนต้องห้าม เขามีพลังเพียงระดับขั้นแอ่ง แต่ต้องรู้ไว้ว่า เจียหลันผู้ครอง[อมตะ]จะไม่ได้รับผลกระทบจากพลังภายนอกใด ๆ เลย
พลังของนางจึงยังคงอยู่ในระดับจุดสูงสุดเช่นเดิม
สามหมัดที่ทำให้เขาปลิวไป ถือว่าเป็นการให้เกียรติแล้ว
สายตาของเจียหลันกวาดมองรอบ ๆ เห็นทหารใหม่ทั้งหมดล้มหมดสติไปหมดแล้ว จึงตบมือเบา ๆ อย่างพอใจ แล้วถอนหายใจยาว