"ก็จริง นายมาถึงแบบนี้ เจียงเอ๋อร์คงอยู่แถวนี้ด้วยสินะ" เฉาหยวนคิดได้ดังนั้น ก็ผ่อนคลายลง "ตัวเธอไม่มีคลื่นชีวิตเป็นของตัวเอง แม้ใช้แดนต้องห้ามก็จะไม่ถูกจับได้ ที่นี่ยังไงก็เป็นโลกของเธอทั้งใบ..."
ดวงตาของอันชิงอวี๋กวาดผ่านเฉาหยวน แวบไปหยุดค้างชั่วครู่ที่โซ่ตรวนที่ส่อแสงเร้นลับเหล่านั้น คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันเบา ๆ
"โซ่ตรวนพวกนี้..."
โซ่ตรวนเหล่านั้นเจาะทะลวงร่างของเฉาหยวน ฝังแน่นอยู่กับกระดูกของตัวเขาเอง ล็อกทุกการเคลื่อนไหวของเขาจนสนิท ไม่เพียงเท่านั้น แสงเร้นลับบนผิวโซ่พอสัมผัสกับกระดูกของเขาเมื่อไร ก็กัดกร่อนไปรอบ ๆ ราวกับกรดซัลฟิวริก
ในสายตาของอันชิงอวี๋ แสงเร้นลับเหล่านั้นกำลังค่อย ๆ กัดกินร่างของเฉาหยวนอยู่ช้า ๆ แต่ในเวลาเดียวกัน ก็ยังมีลูกไฟสีครามมืดเล็ก ๆ ประปรายลุกขึ้นจากภายในกายของเฉาหยวน ยืนเคียงคู่ต่อกรกับแสงเหล่านั้น ขัดขวางไม่ให้มันแพร่ขยายออกไป
"มันกำลังกัดกินกระดูกของฉันอยู่ แต่พลังอาถรรพ์ของราชันดำที่ไหลอยู่ในตัวฉันต้านมันไว้ได้ ไม่ถึงตายหรอก" เฉาหยวนยิ้มอย่างซีดจาง
"ไม่เจ็บหรือ" อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วมองเข้าตาของเฉาหยวน
กระบวนการนี้ฟังดูง่าย แต่ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ข้างในจริง ๆ แสนจะคนธรรมดาจะแบกไหว เหมือนมีคนเอาสิ่วค่อย ๆ สิ่วกระดูกของนายทีละนิด แถมยังค้างอยู่กับจุดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่สำคัญที่สุดคือความเจ็บปวดแบบนี้ต่อเนื่องไม่ยอมหยุด...
และเฉาหยวนได้กัดฟันอดทนมาเกือบสองปีแล้ว