ได้ยินประโยคนั้น ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างอึ้งไปพร้อมกัน
“ยุคสมัยที่ถอยห่างออกไป พื้นที่ปิดล้อม สิ่งของที่ปรากฏขึ้นเองจากอากาศ……” เฉาหยวนพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับนึกอะไรได้ “ทำไมฟังดูมันชอบ…… ‘วงมนุษย์’ จัง?!”
ดวงตาของหลินชีเย่หดตัวลงเล็กน้อย
แท้จริงแล้วหลินชีเย่ไม่เคยนึกถึงจุดนี้เลย แต่พออันชิงอวี๋พูดแบบนั้นออกมา เขาก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เจอมาตอนอยู่ญี่ปุ่นได้ทันที
ดั่งที่อันชิงอวี๋ว่าไว้ จุดผิดปกติทั้งหมดที่พบจนถึงตอนนี้ ล้วนคล้ายกับลักษณะของ “วงมนุษย์” อย่างมาก เพียงแต่ทั้งสองต่างกันคนละขั้วโลกในแง่ขนาดและความยิ่งใหญ่ “วงมนุษย์” ที่ญี่ปุ่นมีมนุษย์อาศัยอยู่หลายสิบล้านคน พื้นที่ที่ครอบคลุมก็น่าสะพรึงขนาดมหึมา แต่หมู่บ้านประมงเล็ก ๆ แห่งนี้เต็มที่ก็ไม่ถึงร้อยคน พื้นที่ก็มีเพียงเท่าฝ่ามือเท่านั้น
“แต่ก็ไม่เข้าทีนี่?” หลินชีเย่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ “‘วงมนุษย์’ ต้องอาศัยศาสตราเทพสักชิ้นเป็นสื่อกลางไม่ใช่เหรอ? แถมพลังงานที่ค้ำจุน ‘วงมนุษย์’ แห่งนี้มาจากไหน? ที่นี่คงไม่มีคลังวิญญาณขนาดมหึมาแบบญี่ปุ่นหรอกใช่ไหม?”
“ชีเย่พูดถูก ที่นี่ถึงแม้จะคล้าย ‘วงมนุษย์’ แต่ก็ไม่ใช่ ‘วงมนุษย์’”
อันชิงอวี๋ควักกระดาษที่ยับยู่ยี่ออกมาจากอกเสื้อ กางออกวางบนพื้น ทุกคนล้อมเข้ามาดูอย่างพิถีพิถัน
“เมื่อคืนฉันแอบเข้าไปในร้านขายของชำของหมู่บ้านประมงแห่งนี้ และเจอใบสั่งซื้อสินค้าใบนี้” อันชิงอวี๋ชี้ไปที่รายการต่าง ๆ บนกระดาษแล้วพูดอย่างจริงจัง “ร้านนี้สั่งของทุกสามวัน แต่ละอย่างมาจากไหน ต้นทุนเท่าไร กระดาษใบนี้เขียนไว้ชัดเจนครบถ้วน”