ภายในห้อง
เจียหลันชำเลืองมองอันชิงอวี๋และเฉินโกวที่ยังคุยกันอยู่ข้างนอก ก่อนจะปิดประตูห้องลงเบา ๆ ร่างสีขาวก็ลอยออกมาจากพื้นดิน ลอยนิ่งอยู่ข้างกายเธอ
"พี่เจียหลันคะ" เสียงของเจียงเอ๋อร์ดังมาจากหูฟังที่เจียหลันสวมอยู่ "ตอนนี้เราเดินสำรวจรอบ ๆ มาแล้วรอบหนึ่ง ในหมู่บ้านนี้นอกจากวิทยุที่พังซะกะพังกี่เครื่องแล้ว ไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อะไรเลย แม้แต่โทรศัพท์สักเครื่องก็ไม่มี"
เพราะสภาพเงาล่องหนของเจียงเอ๋อร์ดูน่ากลัวเกินไป บวกกับการแบกโลงศพมาเคาะประตูบ้านชาวบ้านกลางดึกแบบนี้ ดูไม่เหมือนคนปกติเอาซะเลย อันชิงอวี๋จึงพากันซ่อนโลงศพของเจียงเอ๋อร์ไว้ในถ้ำหลังหมู่บ้าน แล้วยืมพนักงานดูแลจากหลินชีเย่มาหนึ่งคนเพื่อเฝ้าโลงศพ กันเหลือเกินว่าเจียงเอ๋อร์จะเกิดเรื่องขึ้น
ด้วยรัศมีครอบคลุมของ[สนามเชื่อมวิญญาณ]ของเจียงเอ๋อร์ในตอนนี้ แม้โลงศพจะอยู่ในถ้ำ เธอก็ยังสามารถอยู่ในรูปสนามแม่เหล็กแล้วเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระทั่วหมู่บ้านประมง
"ที่นี่ดูเหมือนจะล้าหลังจริง ๆ นะ" สายตาเจียหลันกวาดผ่านห้องเก่า ๆ ก่อนหยุดอยู่ที่ผนังสีซีดที่สีลอกอยู่หนึ่งด้าน
บนผนังสีเทาอมน้ำตาลนั้น มีกรอบรูปแบบสมัยก่อนห้อยอยู่หลายกรอบ ข้างในเป็นรูปถ่ายหลัง ๆ ที่ซีดเหลืองจาง ฉากหลังคือชายฝั่งของหมู่บ้านประมงแห่งนี้ บนเรือลำเล็กที่เก่าทรุดโทรมลำหนึ่ง ชายวัยกลางคนพาเด็กชายอายุราว 7-8 ขวบ ถือปลาตัวโตหลายตัวในมือ กำลังยิ้มอย่างมีความสุข