ดวงตาของหลินชีเย่ค่อย ๆ สว่างวาบขึ้นมา
ตั้งแต่แรกแล้วเขาก็สงสัยมาตลอดว่า "ญี่ปุ่น" ที่เขาอยู่นี้ ไม่ใช่ญี่ปุ่นตัวจริง เพราะเมื่อ 100 ปีก่อนญี่ปุ่นถูกห้วงหมอกปกคลุมไปแล้ว ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ แต่ "ญี่ปุ่น" ที่เขาอยู่นี่มันคืออะไรกันแน่ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัด
แต่ถ้าการเดาของเขาถูกต้อง ผ่านซากโบราณสถานแห่งนี้ เขาจะสามารถกลับไปยังโลกห้วงหมอก และก็จะสามารถกลับไปยังต้าเซี่ยได้!
นี่มันถือเป็นความประหลาดใจอย่างถึงใจจริง ๆ
ช่วงนั้นเอง เงาร่างมนุษย์จำนวนมากก็เดินมายังหลินชีเย่
“ปริศนา” ราว 40 ตัวที่สวมชุดพนักงานดูแลสีน้ำเงินเข้ม แต่ละตัวมีสายพันธุ์ต่างกัน เดินมาอย่างผึ่งผายเหมือนแก๊งมาเฟีย อาจูที่เดินนำอยู่หน้าสุดตั้งอกชันอกวางอวดท่าทาง มือขวาลากถุงป่านใบหนึ่งตามพื้น แม้รูปร่างจะเล็กจิ๋วแต่กลับเปี่ยมด้วยอำนาจบารมี
"ผอ. ฉันจับคนที่คุณต้องการมาคืนแล้ว!" อาจูยิ้มอย่างมั่นใจ "พวกเราซ้อมมันเละเทะ และแกะอาวุธทั้งหมดบนตัวมันออกไปหมดแล้ว ตอนนี้มันนอบน้อมดี"
พูดจบ แรคคูนตัวเล็กข้าง ๆ เขาก็ส่งเป้มีฟังก์ชัน ปืนไรเฟิลซุ่มยิง ปืนพก และปืนสั้น 2 กระบอก มอบให้หลินชีเย่ทั้งหมด
หลินชีเย่เก็บปืนไรเฟิลซุ่มยิงขึ้นมาลองเล่นดูสักพัก แล้วก็ใส่กลับไป จากนั้นหยิบปืนพกสไตล์พิกเซลขึ้นมา ในดวงตาผุดขึ้นเป็นสีหน้าแปลกใจ
"ปืนกระบอกนี้... มันทำไมเป็นแบบนี้?"
เขาชูมือขึ้น ยิงมั่ว ๆ ไปที่กำแพงด้านข้างหนึ่งนัด กระสุนระเบิดทันทีที่สัมผัสกำแพง จุดประกายเปลวไฟพิกเซล แล้วกำแพงทั้งหมดก็แตกสลายเป็นพิกเซลจนหายไปต่อหน้าต่อตา