“ส่งความฝัน?!”
อันชิงอวี๋ได้ยินสองคำนั้น ก็อึ้งยืนค้างอยู่กับที่
“สองสามวันมานี้ ฉันฝันไปเรื่อย ๆ เป็นความฝันแปลก ๆ ฉันฝันว่าดวงจันทร์บนฟ้ากลายเป็นสีแดง เลือดเนื้อกับศพกองกระจัดกระจายไปทั่ว พ่อของฉันไต่ออกมาจากทะเล ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ เขาคุกเข่าลงกลางแอ่งเลือด พึมพำอะไรบ้าบอคลั่งไคลไปเรื่อย ๆ พลางหัวประนมกราบไหว้ดวงจันทร์สีแดงนั้น”
คิ้วของเฉินโกวขมวดมั่นขึ้นเรื่อย ๆ “ตอนแรก ความฝันจบแค่ตรงนั้น ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ฝันร้ายที่เกิดจากความเศร้าโศกเกินหทัย แล้วก็ลืมมันไปเร็ว ๆ แต่ทุกวันหลังจากนั้น ฉันกลับฝันซ้ำแบบเดิมทุกคืน เสียงของเขาในความฝันยิ่งชัดเจนขึ้น ระยะห่างกับฉันยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ …
เมื่อคืน หลังจากพึมพำอยู่นาน เขาจู่ ๆ ก็หันมามองฉัน สั่งให้ฉันคุกเข่าลงกลางแอ่งเลือด ใช้ฝ่ามือที่เปียกไปด้วยเลือดกดหัวฉันลงกระแทกพื้นแรง ๆ ให้กราบไหว้ดวงจันทร์สีแดงนั้นไปพร้อมกับเขา”
พูดจบ เฉินโกวก็สูบบุหรี่อีกหนึ่งคำ แววตาสั่นคลอความกลัวจาง ๆ
“ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงฝันแบบนี้ แต่ก็ไม่รู้ทำไม… รู้สึกว่ามีเรื่องไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้น”
อันชิงอวี๋จมดิ่งอยู่ในความคิด
ส่งความฝัน คนตาย แอ่งเลือด จันทร์สีแดง การกราบไหว้…
ฟังดูเหมือนเป็นแค่ฝันร้ายธรรมดา แต่อยู่ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ อันชิงอวี๋กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดปกติเบา ๆ
มันเป็นแค่ความฝันจริง ๆ เหรอ?
อันชิงอวี๋เงยหน้าขึ้นแบบสัญชาตญาณ มองไปยังท้องฟ้าสีคราม ดวงอาทิตย์ลอยสูงเหนือแผ่นฟ้าที่โปร่งใส เปล่งแสงระยิบระยับสว่างไสว อีกฟากหนึ่งดวงจันทร์ครึ่งหน้าซ่อนครึ่งหน้าโผล่ เห็นเพียงเงาโครงคร่าว ๆ เท่านั้น