“ฉันบินมาถึงแถวด่านเจียหลินถึงจะได้รับข่าว ทางไกลกว่านิดหน่อย” จั่วชิงก้มมองสมรภูมิเบื้องล่าง พอสายตาไปเห็นร่างบางคนในนั้น รูม่านตาก็หดเล็กน้อย
“โอ๊ะ?” นางร้องเสียงแปลกใจเบา ๆ ครู่หนึ่งราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง มุมปากเลยเผยรอยยิ้ม “ว่ากระนั้น ด่านเฉินหลงถึงได้ฝืนยืนมาจนถึงตอนนี้ ที่แท้ก็เพราะพวกเขา…กลับมาแล้วสินะ”
“ใคร?” กวานไจ้ถามอย่างงุนงง
“ทีมพิเศษที่ 5” จั่วชิงชี้ไปยังร่างหลายร่างกลางคลื่นสัตว์อสูรกาย “และยังเป็นศิษย์ของจอมกระบี่อีกด้วย”
“ศิษย์ของน้องชายโจวผิงงั้นเหรอ?”
ได้ยินคำเหล่านั้น กวานไจ้ก็อึ้งเล็กน้อย จ้องพินิจสมาชิกม่านราตรีอยู่ครึ่งแปปจึงพยักหน้า “อ๋อ…ก็พวกนั้นเอง”
จั่วชิงเปลี่ยนสายตาจากม่านราตรี มองไปยังปลายสุดของคลื่นสัตว์อสูรกายไกล ๆ ดวงตาค่อย ๆ ทำหน้าจริงจังขึ้น
“คราวนี้คลื่นสัตว์อสูรกายมีขนาดใหญ่กว่าครั้งเมื่อครึ่งปีก่อนซะอีก…ดูเหมือนพวกเทพนอกโลกจะรอไม่ไหวแล้ว”
“ตอนนี้ทำยังไงดี? บุกเข้าห้วงหมอกไปเลย จัดการแก้ที่ต้นตอเลยมั้ย?” ดวงตากวานไจ้แลบประกายฆาต
“ไม่ได้” จั่วชิงส่ายหัวเด็ดขาด “สถานการณ์ในห้วงหมอกเรายังไม่รู้ชัด ถ้าคราวนี้คลื่นสัตว์อสูรกายเป็นแค่ข้ออ้างบังหน้าล่ะก็ มีเทพนอกโลกซุ่มดักรออยู่ชายขอบห้วงหมอกแล้วรอให้พวกเราสองสุดยอดมนุษย์เดินเข้ากับดักเอง จะทำยังไง?
โจวผิงก็ไม่อยู่ต้าเซี่ย ท่านปราชญ์กับลู่อู๋เหวยก็ยังมาไม่ถึง สองคนเราหาว่างบุกออกไป ความเสี่ยงสูงเกินไป”