“ว่าแล้วเถอะ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นทีม[ฟีนิกซ์]เต็มตาจริง ๆ…” ไป่หลี่พ่างพ่างควบคุมอาวุธกำจัด “ปริศนา” ที่เหลืออยู่น้อยนิดในด่านไปด้วย พลางเหลือบมองแปดร่างที่ยืนอยู่หน้าด่านเฉินหลง ความสงสัยลอยขึ้นในดวงตา
“แปลกจัง ทำไมแทบเป็นผู้หญิงไปหมดเนี่ย?”
“อืม ทีม[ฟีนิกซ์]นอกจากหัวหน้าทีมรองข่งซางแล้ว สมาชิกล้วนเป็นผู้หญิงทั้งทีม” อันชิงอวี๋เอ่ยอธิบาย “เล่ากันว่าถ้าอยากเข้าร่วมทีม[ฟีนิกซ์]ต้องได้รับการยอมรับจากสายเลือดฟีนิกซ์ก่อน และโอกาสที่ผู้หญิงจะได้รับการยอมรับจากสายเลือดฟีนิกซ์นั้นสูงกว่าผู้ชายอย่างมาก ดังนั้นทีม[ฟีนิกซ์]เลยมีแต่ผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่มาตลอด ช่วงที่ผู้ชายเยอะที่สุดก็มีแค่สามคนเอง”
“ฮีโร่ฝีมือสตรีงั้นเหรอ?” ไป่หลี่พ่างพ่างอดไม่ได้ที่จะยกมือปรบมือ “นายพูดแบบนี้ ฉันนึกอิจฉาหัวหน้าทีมรองคนนั้นขึ้นมาทันทีเลยแหละ…”
“อิจฉาเหรอ? สมัยที่อยู่ชางหนานนั่น เซียซือเมิงหัวหน้าทีม[ฟีนิกซ์]เองก็พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะดึงหลินชีเย่เข้าทีม[ฟีนิกซ์]” อันชิงอวี๋ดันแว่นเบา ๆ “ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นชีเย่จิตสับสน ตอนนี้คงได้เป็นแค่หัวหน้าทีมรองหลินชีเย่แห่งทีม[ฟีนิกซ์] ไม่ใช่หัวหน้าทีมหลินชีเย่แห่งม่านราตรีอย่างทุกวันนี้แล้วมั้ง”
“ยะ นี่แหละที่เขาเรียกว่าชะตากรรม…” ไป่หลี่พ่างพ่างมองไปยังร่างที่ยืนอยู่ในวงเวทไกล ๆ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกโล่งอกที่หลินชีเย่จิตสับสนเข้า ถ้าตอนนั้นหลินชีเย่เลือกเข้าทีม[ฟีนิกซ์] ม่านราตรีวันนี้ก็คงไม่มีอยู่แล้ว…