ในเวลาเดียวกัน เขาหยุดการหมุนเวียนของเวทมนตร์อัญเชิญ มังกรน้ำแข็งที่บินวนอยู่กลางอากาศแวบไปด้วยแสงหนึ่งพลบ แล้วหายไปไร้ร่องรอย
สถานการณ์ตรงหน้าชัดเจนแล้ว หลินชีเย่ไม่จำเป็นต้องใช้การพาโลหวิญญาณลงไปสู้ในแนวหน้าอีก จึงไม่มีความจำเป็นต้องฝืนต่อไป
แท้จริงแล้ว การพาโลหวิญญาณเป็นเพียงวิธีบังคับยกระดับขอบเขตโดยแลกกับความเสียหายของวิญญาณ มันไม่ใช่พลังของตัวเขาเอง ยิ่งใช้นาน ความเสียหายต่อตัวเองก็ยิ่งมาก
จากระดับความเสียหายของวิญญาณตอนนี้ ถ้าอยากใช้การพาโลหวิญญาณอีก อย่างน้อยก็ต้องพักฟื้นครึ่งปี
เส้นผมขาวโพลนบนหัวของหลินชีเย่ค่อย ๆ จางลง แสงลึกล้ำในดวงตาก็เลือนหายไปทีละน้อย ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ เขาค่อย ๆ ลอยลงจากอากาศ ยืนสั่นเคลือบ่าคลอไปบนเศษน้ำแข็งก้อนหนึ่ง แทบจะหน้ามืดล้มลงไปในทะเล
ช่วงนั้นเอง ร่างหนึ่งพุ่งตัวมาถึงด้านข้างอย่างรวดเร็ว แล้วค้ำกายของเขาเอาไว้
หลินชีเย่หันหัวไป เห็นชุดฮั่นเปาสีน้ำเงินเข้มที่เปื้อนคราบเลือดทั้งตัว กับดวงตาใสหริ่งราวอัญมณี มุมปากจึงเลือนรอยยิ้ม “ขอบใจนะ เจียหลัน”
เบื้องหลังเจียหลัน สมาชิกคนอื่น ๆ ของทีม[รัตติกาลน้องใหม่]ก็เดินเข้ามารอบด้าน คลื่นสัตว์อสูรกายถูกกวานไจ้กำจัดจนหมดสิ้น พวกเขาจึงไม่ต้องยืนเฝ้าหน้าด่านเฉินหลงอีกต่อไป
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก” เจียหลันสอดแขนกับหลินชีเย่ กระพริบตาปริบ ๆ แล้วถามด้วยความเป็นห่วง “นายไม่เป็นไรใช่ไหม”