โตเกียว
[พิภพบริสุทธิ์]
อันชิงอวี๋นั่งอยู่กลางห้องควบคุมใหญ่ รายรอบไปด้วยจอภาพที่สาดแสงวูบวาบ สายตาของเขาจ้องมองจอทั้งหมดพร้อมกัน นิ่งดั่งรูปปั้นไม่ขยับแม้แต่น้อย
"ชิงอวี๋ นายไล่ดูมาต่อเนื่องมา 5 ชั่วโมงแล้ว น่าจะได้พักบ้างแล้ว"
เงาของเจียงเอ๋อร์เดินมาหยุดข้างตัวเขาอย่างเงียบงัน เธอโบกมือเบา ๆ ภาพบนจอทั้งหมดก็มืดสนิท
อันชิงอวี๋หลับตาลงช้า ๆ ใช้มือทั้งสองนวดขมับ แล้วถอดหายใจยาว แววตาซับซ้อนจนบรรยายไม่ถูก
"เรื่องนี้มัน... รู้เข้าไปแล้วก็เหมือนรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้จริง ๆ..."
"นายเจออะไร?"
อันชิงอวี๋ไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนเงียบ ๆ เดินไปยืนข้างกระจกบานใหญ่ที่พาดจากพื้นถึงเพดาน มองลงมายังมหานครที่เต็มไปด้วยแสงนีออนระยิบระยับใต้เท้า
"เจียงเอ๋อร์ นายว่า... ประเทศใหญ่ขนาดนี้ ปีหนึ่งต้องใช้ไฟเท่าไหร่กัน" เขาถามกลับ
เจียงเอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง ลังเลสักพลาดก่อนตอบว่า "ประมาณ... ห้าพันล้านล้านวัตต์ชั่วโมง?"
"ต้องมากกว่านั้นไกล" อันชิงอวี๋ส่ายหน้า "งั้นถามต่อ ไฟฟ้ามันเกิดขึ้นได้ยังไง?"
"โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ก๊าซธรรมชาติ น้ำมัน ลม พลังน้ำ? น่าจะมีครบเลยนะ"
"ถูกต้อง แต่นายไม่เห็นปัญหาเหรอ" อันชิงอวี๋พูดเรียบ ๆ "ประเทศนี้ขาดแคลนทรัพยากรธรรมชาติอย่างรุนแรง แล้วก๊าซกับน้ำมันที่ใช้ผลิตไฟฟ้า มันมาจากไหน?"
เจียงเอ๋อร์แข็งค้างอยู่ตรงนั้น