ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่เห็นยูริ โคคุเท็ตสึหนีออกมาอย่างเด็ดขาดฉับพลันเช่นนี้ ต่างก็อึ้งงันเล็กน้อย
นกกระดาษเหล่านั้นเพรียกพลังจากภาพลวงตา บินกระจายไปทุกทิศ จนไม่มีวันตัดสินได้เลยว่าเขาวิ่งหนีไปทางไหน
ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์คลุมดำยืนอยู่ท่ามกลางนกกระดาษที่บินว่อน คิ้วขมวดแน่น ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“แยกย้ายกันไล่ตาม?”
ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์คนอื่น ๆ มองหน้ากัน กำลังจะแยกย้ายกันตามหาร่องรอยของยูริ โคคุเท็ตสึ แต่ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์คลุมดำก็เอ่ยขึ้นทันที
“เดี๋ยว”
ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามหันมามองพร้อมกัน
“มีอะไรแปลก ๆ” ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์คลุมดำแผ่นตาคมกริบ “ก่อนหน้านี้ มันสาบานตัวเสียขนาดนั้นว่าจะช่วยตัวทดลองหมายเลข 0 ออกมา ทำไมจู่ ๆ ถึงหนีมาง่ายดายอย่างนี้……”
ราวกับนึกอะไรได้ เขาหันไปมองยังทิศทางที่ยูริ โคคุเท็ตสึเคยมองไว้ เห็นเพดานฟ้าเหนือโตเกียว จานเงินลำนั้นยังคงลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีความผิดปกติแม้แต่น้อย
รู้สึกได้ลึก ๆ ว่ามีบางอย่างไม่ธรรมดา……
ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์คลุมดำใคร่ครวญชั่วครู่ วงแหวนแสงสีดำในดวงตาซ้ายก็สว่างวาบขึ้น แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น
“‘ฮาสึ’ ที่นิรวาณไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?”
“ซ่าซ่าซ่าซ่า……” เสียงไฟฟ้ารบกวนเบา ๆ ก้องอยู่ในหู แต่เสียงอิเล็กทรอนิกส์นั้นกลับไม่ดังขึ้น ราวกับสัญญาณถูกตัดขาดสนิท
ใบหน้าของผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์คลุมดำมืดครึ้มลงทันที