อันชิงอวี๋ฟังแผนการของหลินชีเย่จบแล้วก็อดถามไม่ได้ว่า
“แผนนี้มันบ้าคลั่งเกินไปจริง ๆ นะ……เราจำเป็นต้องทำถึงขั้นนี้เลยเหรอ?”
“จำเป็น” หลินชีเย่มองไปยังไป่หลี่พ่างพ่างที่ยังหลับใหล แล้วพูดขึ้นเรียบ ๆ “สำหรับฉันไม่เป็นไร แต่พวกนายอยู่ในประเทศนี้มาสองปีแล้ว แอบซ่อน หลบหนี วางแผน……เราเป็นหนูอยู่นานเกินไป เงียบงันนานเกินไป ตอนนี้ก็เกือบจะได้จากไปเสียแล้ว ย่อมต้องเก็บทุกสิ่งที่ถูกติดหนี้กันไว้คืนให้ครบ
แถมการหลับใหลของไป่หลี่พ่างพ่าง การถูกจองจำของเฉาหยวน บัญชีพวกนี้……เรายังไม่ได้คิดกับพวกมันเลย
ตัดสินใจจะทำแล้ว ก็ต้องลุยให้ใหญ่ก้อนเดียวจบ!
ให้ประเทศนี้จดจำการมีอยู่ของพวกเรา[ม่านราตรี]ไปตลอดกาล
ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์กล้าทำร้ายคนในทีมของพวกเรา……
งั้นพวกเรา
ก็จะพลิกทุกอย่างของพวกมันให้ราบคาบ!”
หลินชีเย่ยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองเมืองใหญ่นอกหน้าต่าง ดวงตาเป็นประกายเย็นเยียบ
“……เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะเริ่มลงมือทันที”
อันชิงอวี๋วางสายโทรศัพท์
เขายืนอยู่ข้างกระจกบานใหญ่ริมขอบ[พิภพบริสุทธิ์] มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาเบิกแคบลงเล็กน้อย
“ชิงอวี๋ เกิดอะไรขึ้น?” เจียงเอ๋อร์ลอยเข้ามาข้างกาย “ข้อมูลอัปโหลดครบหมดแล้ว อุปกรณ์ก็ปิดหมดทุกเครื่อง พร้อมจะเปิดโปรแกรมระเบิดตัวเองของ[พิภพบริสุทธิ์]ได้ทุกเมื่อ……”