ขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มสาง
หลินชีเย่นั่งอยู่ข้างเตียงของไป่หลี่พ่างพ่าง มองแสงอาทิตย์ยามเช้าที่อยู่ด้านนอก แววตากลับดูอ่อนล้า
คืนที่ผ่านมา นับตั้งแต่รู้ตัวว่าเรื่องนี้ร้ายแรงกว่าที่คิด หลินชีเย่ก็ไม่เคยห่างจากตัวไป่หลี่พ่างพ่างเลย จมจิตสำนึกลงไปในโรงพยาบาลจิตเวชในความคิด เพื่อพยายามหาวิธีปลุกไป่หลี่พ่างพ่างให้ตื่น
แต่ไม่ว่าจะเป็นเมอร์ลินหรือบรากี ต่างก็ไม่รู้จักที่มาของเบาะนั่งกลมใบนั้น ยิ่งไม่รู้วิธีปลุกไป่หลี่พ่างพ่างที่อยู่ในสภาพแบบนี้
ส่วนฝั่งซุนหงอคง หลินชีเย่ก็ถามแล้ว แต่ของที่เกี่ยวข้องกับเบาะนั่งกลมในเทพเรื่องเล่าของต้าเซี่ยมีมากเหลือเกิน กว่าจะได้เห็นเบาะใบนั้นด้วยตาตัวเอง เขาก็ยังระบุไม่ได้ว่าสถานการณ์นี้เป็นอย่างไร
วนถามรอบหนึ่ง หลินชีเย่ก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย
ดูท่าคงต้องรอกลับต้าเซี่ยก่อน แล้วค่อยหาคนมาช่วยคิดวิธี……
หลินชีเย่ชำเลืองมองเวลาบนผนัง วันนี้เป็นวันที่นัดกับฟุรุฮาระ โยชิกิพอดี ช่วงเช้าเขาจะไปเอา[จ่านไป๋]ที่ซ่อมเสร็จกลับมา ตอนค่ำสมาชิกทีมคนอื่น ๆ ก็จะมาบรรจบกันที่ฮกไกโด แล้วพากันผ่านซากโบราณสถานกลับไปยังโลกห้วงหมอก เพื่อเดินทางกลับต้าเซี่ย
ตอนนี้ อันชิงอวี๋ เจียงเอ๋อร์ และเฉาหยวน คงกำลังเตรียมออกเดินทางไปฮกไกโดกันแล้ว
ขณะที่หลินชีเย่กำลังไตร่ตรองอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ประสาทสัมผัสของหลินชีเย่เห็นเงาร่างนอกประตูชัดเจน ความสงสัยจึงผุดขึ้นในแววตา เขาก้าวไปข้างหน้าเปิดประตูออก เห็นอัศวินยืนอยู่หลังประตูด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล