รถยนต์สีดำหลายคันของคาซามากิพุ่งทะยานผ่านถนนเลียบทะเลไปอย่างรวดเร็ว
ภายในรถคันหนึ่ง เฉาหยวนกอดดาบนั่งอยู่เบาะหลัง มองผิวน้ำทะเลที่ส่องประกายระยิบระยับนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
มาอยู่ที่ที่ตากแดดเผาถ่านแบบนี้นานขนาดนี้ ในที่สุดก็เจอหลินชีเย่และพวก เร็ว ๆ นี้ก็จะได้พบกันอีกครั้งตามความคิดถึงที่สะสมมา… อาจเป็นช่วงเวลาที่เฉาหยวนมีความสุขที่สุดตั้งแต่สองปีที่ผ่านมาก็ได้
ข้าง ๆ เขา ยูรินะสวมชุดกิโมโนลายซากุระสีดำทั้งตัว ตกหัวห้อยตาม ดูเหมือนจะหดหู่อย่างมาก
เฉาหยวนหันไปมองเธอหนึ่งครั้ง คิดอึกใจ แล้วจึงถามความสงสัยในใจออกมา “ว่าแต่ แค่มาส่งเราไปฮกไกโด ทายาทของตระกูลอย่างเธอไม่จำเป็นต้องเดินทางมาเองสักหน่อยใช่ไหม?”
“พี่ชีเย่จะจากไปแล้ว ฉันถึงต้องมาส่งเขาสิ” ยูรินะพูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา “ถ้าคราวนี้ไม่มา อาจจะไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีกแล้ว…”
เฉาหยวนใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง “เธอกลับต้าเซี่ยไปด้วยกับพวกเราก็ได้นะ”
ยูรินะอึ้งไปเล็กน้อย ดูเหมือนใจจะอ่อนไหว แต่สุดท้ายก็ส่ายหัว “พ่อกับน้องชายยังอยู่ที่นี่ ฉันกลับไปกับพวกเธอไม่ได้…”
เห็นดังนั้น เฉาหยวนจึงพยักหน้า ไม่ได้พูดหว่านล้อมอะไรต่อ
ช่วงนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ไพเราะก็ดังขึ้น
ยูรินะหยิบโทรศัพท์ออกมา พอเห็นหมายเลขนั้น ดวงตาก็สว่างวาบ แล้วรีบรับสายทันที