เขารู้ดีในใจว่าด้วยระดับพลังขั้น "ไคลน์" แล้ว ไม่มีทางหนีออกจากวงปิดล้อมนี้ได้เลย เขาจึงต้องบังคับตัวเองให้ฝ่าฝืนขีดจำกัด ก้าวขึ้นสู่ระดับสุดยอดมนุษย์ ถึงจะมีเส้นใยแห่งชีวิตเหลืออยู่
แต่กลับบังเอิญ เขาได้บีบรัดศักยภาพของตัวเองจนสุดขีดแล้ว ก็ยังไม่อาจทลายกำแพงแห่งระดับนั้นได้
อายุขัยที่เหลืออยู่ของเขา ไม่มากแล้ว
ความร้อนใจและความเดือดดาลเฉพาะหน้าที่ไม่เคยเป็นมาก่อนพวยพุ่งขึ้นในใจ เขาเริ่มเกลียดชังความอ่อนแอของตัวเอง เริ่มเสียใจที่ทำไมต้องเดินเข้ามาในหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ กระทั่งเริ่มขุ่นเคืองตัวเองในอนาคต ว่าทำไมต้องมาสร้างวงปิดล้อมนี้ไว้ที่นี่
เขาตั้งใจหรือเปล่า?
เขาอยากฆ่าฉันงั้นรึ?!
หวังเมี่ยนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเลือดจ้องมองไปที่อกของเฉินหยางหรงที่เกือบจมหายไปทั้งหมดในผนังกระเพาะนั้น ดาบยาวที่ห้อมล้อมด้วยวงแหวนแสงไหลวน...
วินาทีนั้นเอง ความคิดบ้าคลั่งบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัวของเขา
หรือจะ...ดึงดาบเล่มนั่นออกมาซะเลย!?
ขอแค่ดึงดาบเล่มนั้นออกได้ ทั้งเขาและเพื่อนร่วมทีมก็จะรอดชีวิต ส่วนแล้วจะเกิดอะไรขึ้นตามมา...ช่างมันเถอะ?
พวกเขา "หน้ากาก" วิ่งวุ่นเหน็ดเหนื่อยมาหลายปี แบกหัวไว้ที่เอวเหินร่างรำบนคมดาบ รอดตายจากความตายมานับไม่ถ้วน สิ่งที่พวกเขาทำเพื่อต้าเซี่ยก็มากพอแล้ว ทำไมถึงจะเห็นแก่ตัวเพื่อตัวเองครั้งหนึ่งไม่ได้?!
หวังเมี่ยนลุกขึ้นจากพื้นอย่างทรมาน ดวงตาสีเลือดจ้องตรงเข้าไปที่ "อี้ยวน" เล่มนั้น แล้วค่อย ๆ ก้าวเดินไปหา