แสงสีม่วงจาง ๆ ส่องกระทบใบหน้าของวนแหวน ใต้จันทร์สีแดง สีหน้าของเขาซีดขาวลงจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
"หัวหน้า…… ดูทีเถอะ คราวนี้พวกเราคงต้องจบลงที่นี่จริง ๆ แล้ว" วนแหวนยิ้มอย่างเจ็บปวด "แต่นายไม่เหมือนกัน หัวหน้ากำลังจะก้าวข้ามด่านนั้น กลายเป็นสุดยอดมนุษย์แล้ว ตอนนั้นนายน่าจะออกจากที่นี่ได้……
ทีม[หน้ากาก]ของพวกเรา ต้องเหลือเมล็ดพันธุ์ไว้สักคนสิ"
หวังเมี่ยนมองไปอย่างอึ้งงัน
"แต่ว่า……"
"ไม่มีคำว่าแต่" พลังสีม่วงในฝ่ามือของวนแหวนเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ เสียงของเขาอ่อนล้าลง แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับสดใสขึ้นกว่าเดิม "หัวหน้า นายน่ะคือผู้ชายที่ในอนาคตจะกลายเป็นเทพแห่งกาลเวลา จะมาตายที่นี่ได้ยังไง
แถมอีกอย่าง นายข้ามกาลเวลาได้ใช่ไหมล่ะ ถ้านายหนีออกจากที่นี่ได้จริง ค่อยย้อนกลับมาช่วยพวกเราก็ได้
หัวหน้า จำไว้นะ ตราบใดที่นายยังไม่ตาย ทีม[หน้ากาก]ของพวกเราก็จะไม่มีวันล่มสลาย!"
พลังจิตของวนแหวนหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของหวังเมี่ยนอย่างบ้าคลั่ง ขอบเขตของเขาตกต่ำลงทีละขั้น จาก"ไคลน์"หลุดกลับสู่"อนันต์" แล้วจาก"อนันต์"ก็ร่วงลงสู่ขั้น"ทะเล"…… จนเมื่อวนแหวนสีม่วงทั้งสองสายจางหายไปหมด เขาก็กลายเป็นมนุษย์ธรรมดาไร้พลังใด ๆ
หลังรีดสวนเฟิงของตัวเองจนเกลี้ยง สีหน้าซีดขาวราวกระดาษ ตาลายเป็นดาว ขาเบาหวิว เขาล้มหงายหลังไปทั้งตัว
หวังเมี่ยนยื่นมือคว้าเขาไว้ แล้วค่อย ๆ วางลงบนพื้นอย่างเบามือ
วนแหวนที่สูญเสียขอบเขตจากพลังจิตไปและอ่อนแรงยิ่งกว่า ภายใต้การกัดกินของจันทร์สีแดง ดวงตาทั้งคู่ถูกเคลือบด้วยสีแดงอย่างรวดเร็ว เขาสะบัดมือของหวังเมี่ยนออกอย่างกระชาก แล้วระดมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ตะโกนใส่เขา