“คุณหมายความว่า ยูรินะออกไปซื้อของที่ร้านแถวนี้แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย?”
หลินชีเย่ฟังเรื่องราวจากคุณย่าสึรุแล้วคิ้วขมวดเล็กน้อย
“ใช่แล้ว ฉันค้นหาเธอแถวนี้มนานแล้ว แต่ฉันแก่เกินไป ไม่มีแรงเหลืออยู่แล้ว…” คุณย่าสึรุก้มมองขาตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความขมขื่น เสียงสั่นเครือ “ขอร้องเถอะ ช่วยตามหาเธอให้ฉันหน่อยได้ไหม
ขอร้องล่ะ ขอร้องจริง ๆ!”
คุณย่าสึรุคว้ามือหลินชีเย่ไว้ แล้วโค้งคำนับลงลึก ความงามสีเงินขาวแทบจะแตะพื้น ร่างกายงอโค้งและดูอ่อนล้า
หลินชีเย่รีบประคองนางขึ้น
“วางใจสิ ผมจะช่วยตามหายูรินะกลับมาให้ได้แน่” หลินชีเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปมองหงเหยียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“หงเหยียน นายพาคุณย่าสึรุกลับไปที่ตู้คอนเทนเนอร์ที่เรามาจากก่อนนะ ฉันจะออกไปเดินสำรวจแถวนี้”
หงเหยียนพยักหน้า รับคุณย่าสึรุจากมือหลินชีเย่ แล้วช่วยพยุงเดินกลับไปตามทางเดิม
หลังจากมองทั้งสองจนลับสายตา หลินชีเย่หันกลับมา สายตากวาดไปรอบถนน แล้วจมอยู่ในความคิด
แม้หลินชีเย่จะรู้จักกับยูรินะไม่นาน แต่จากความกตัญญูที่เธอมีต่อคุณย่าสึรุ เธอคงไม่วางใจให้คุณย่าเดินกลับบ้านคนเดียวแน่นอน
แม้จะต้องไปซื้อของ เธอก็น่าจะพาคุณย่ากลับถึงบ้านก่อน แล้วจึงออกไป เพราะที่นี่ห่างจากตู้คอนเทนเนอร์ไม่ไกล เดินไปกลับก็ใช้เวลาไม่ถึงสิบกว่านาที
แต่เธอกลับเลือกทำแบบนี้ และจากคำบรรยายของคุณย่าสึรุ ตอนนั้นสีหน้าของเธอดูเหมือนจะรีบร้อนอยู่ในที?