ร่างบอบบางของยูรินะกระแทกพื้นคอนกรีตจนดังเสียงทุ้มฝืด เลือดไหลรินจากหน้าผากของเธอ ร่างเจ็บปวดยุบตัวขดเป็นก้อน
ดวงตาของอิวะมาอิยูสุเกะ ขมวดแนบลงเล็กน้อย
"ฉันจะถามแกอีกครั้งเดียว มีอะไรที่จะเอาไปใช้แทนพ่อแกชำระหนี้ได้บ้าง?" เสียงเย็นชาดังก้องอยู่ในโกดัง
ยูรินะแนบตัวอยู่กับพื้น มือกำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ เธอเง้เขี้ยวขบฟัง พูดทีละคำ
"ไม่มี"
อิวามาจิ ยูสุเกะจ้องเธอนิ่งเงียบอยู่นาน แล้วลุกขึ้นจากโซฟาสีดำ หันหลังเดินออกนอกโกดังไปพร้อมกับพูดกับพวกอันธพาลว่า
"ขังมันไว้ให้ฉัน ห้ามใครเข้าใกล้ ห้ามให้อาหาร อดมันไว้สองวันก่อน ถ้ายังไม่คิดอะไรที่จะใช้หนี้ได้ ก็พาไปขายที่ชินจุกุซะ"
"รับทราบครับบอส!"
พวกอันธพาลตอบรับพร้อมกัน
อิวามาจิ ยูสุเกะเดินออกจากโกดัง เงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม ยืนยันว่ารอบ ๆ ไม่มีใครอยู่แล้ว จึงสูดลมหายใจลึก แล้วควักโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าอย่างจริงจัง กดโทรหาหมายเลขหนึ่ง
"คุณจิ่ง เป็นอิวามาจิ ยูสุเกะครับ"
"......"
"ผมขอโทษจริง ๆ ครับ! ครั้งนี้ก็ยังไม่มีความคืบหน้า ผู้หญิงคนนี้ดูท่าจะไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ผมทำอะไรไม่ได้เลย..."
"......"
"ครับ! ครับ! คุณด่าถูกแล้วครับ ผมขอโทษจริง ๆ ขอร้องให้ผมมีโอกาสอีกสักครั้งนะครับ!"
"......"
"ไม่ครับ ผมขอร้อง ขอให้ผมมีโอกาสอีกสักครั้งเถอะครับ!" หน้าผากของอิวะมาอิยูสุเกะเหงื่อชุ่ม ใบหน้าซีดขาว "พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ผมจะทำให้ได้สิ่งที่คุณต้องการมาแน่นอนครับ! ขอโอกาสสุดท้ายให้ผมสักครั้งเถอะครับ!"