บนโต๊ะอาหาร ป้าหลี่คีบกับข้าวให้เขาสองคำ โจวอวี๋ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างรวดเร็ว ฟางไป๋วางตะเกียบลงแล้วถามว่า “ลุง พรุ่งนี้หน่วยฝึกพิเศษจะคัดเลือกรอบแรกแล้ว ลุงได้ยินข่าวหรือยัง?”
“โจวอวี๋บอกฉันแล้ว ฉันไม่ห่วงเขาหรอก แต่แกน่ะสิ...” โจวเว่ยกั๋วกลืนข้าวลงไปคำหนึ่ง ก่อนพูดเนิบ ๆ “ไอ้หนู แรงต่อสู้ของแกคงสู้หมาจรข้างทางไม่ได้ด้วยซ้ำ มีแต่ระดับบำเพ็ญเพียรสูงแต่ไร้ฝีมือ”
นั่นเป็นความจริง เขาไม่มีวิธีต่อสู้เป็นเรื่องเป็นราวเลย หิมะซงซานช่วยเปิดชีพจรให้เขาสี่สาย ปราณเย็นในร่างไหลเวียนอย่างสมบูรณ์แบบ แต่เขากลับไม่รู้ว่าจะใช้มันอย่างไร มีทวนอยู่ในมือแต่ไม่มีลูกกระสุน ก็ยิงไม่ออกอยู่ดี
ฟางไป๋ไม่ได้พูดอะไร เรื่องนี้ชวนหดหู่จริง ๆ
“อาโจว อาจารย์เหลียงรับปากว่าจะช่วยหาวิชาต่อสู้ปราณเย็นให้ผมสักชุด”
โจวเว่ยกั๋วพยักหน้า “ระดับไหน?”
“ไม่รู้ครับ”
โจวเว่ยกั๋วเงียบไป ไอ้เด็กนี่มันซื่อบื้อจริง ๆ หลังจากเงียบอยู่นาน เขาก็เคาะโต๊ะเบา ๆ
“มาถึงขั้นนี้แล้ว กินข้าวก่อน กินเสร็จฉันจะสอนท่าสองท่าให้ เอาไว้ใช้แก้ขัด”
——————
หลังมื้อเย็น โจวเว่ยกั๋วเรียกเขาลงไปที่สวนสาธารณะชั้นล่าง ในศาลาไม้กลางสวนมีพื้นที่โล่งกว้างอยู่ด้านหน้า บนพื้นวางอิฐหินสีเขียวไว้หลายก้อน ผิวหน้ามีเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอยู่
“ดูให้ดี” โจวเว่ยกั๋วไม่พูดพร่ำ เขาตั้งท่าเริ่มแล้วซัดหมัดลงบนอิฐหินสีเขียว
ฟางไป๋เห็นรอยร้าวเส้นเล็ก ๆ ปรากฏบนอิฐ จากนั้นก้อนอิฐก็แยกออกตรงกลาง แล้วค่อย ๆ แดงเรื่อขึ้น ก่อนจะแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยด้วยเสียง “กร๊อบ” ร่วงลงพื้นอย่างหมดจดฉับไว