เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางไป๋กับโจวอวี๋มาถึงโรงเรียนแต่เช้าตรู่ แล้วตรงไปยังห้องทำงานของหัวหน้าฝ่ายทันที
เหลียงเสี่ยวกำลังพลิกอ่าน“เคล็ดบำเพ็ญขั้นพื้นฐาน”อยู่บนโต๊ะทำงาน บนโต๊ะมีแผนการสอนกางอยู่ ด้านซ้ายมือวางถ้วยชาเคลือบใบเก่ง ส่วนด้านขวามือมีกองใบสมัครเข้าทีมฝึกพิเศษของเมื่อวานวางสุมอยู่
“เหล่าเหลียง วิชาต่อสู้ของฉันมาหรือยัง?” ยังไม่ทันเห็นตัว เสียงก็มาถึงก่อนแล้ว
“ไอ้เด็กเวรนี่ ใจร้อนจริง” เหลียงเสี่ยวเงยหน้าขึ้น เห็นฟางไป๋มาแล้วก็วางหนังสือในมือลง
“เหล่าเหลียง จะไม่ให้รีบได้ยังไง ฉันอยากพัฒนาตัวเองจะแย่แล้ว!” ฟางไป๋ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มองเหลียงเสี่ยว
“รายชื่อข้างบนออกมาแล้ว ห้อง 6 ชั้นมัธยมปลายปีสามคัดคนที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดมา 6 คน” เหลียงเสี่ยวเอ่ยช้า ๆ
“พอขึ้นเทอมสองของปีสาม ยังมีโควตาอีก 3 คน จะให้โอกาสนักเรียนที่พรสวรรค์ไม่สูงแต่ขยัน”
“ฉันติดอยู่ในรายชื่อ 6 คนหรือเปล่า?” ฟางไป๋ขัดเหลียงเสี่ยวแล้วถาม
เหลียงเสี่ยวเหลือบมองเขา แล้วหยิบรายชื่อขึ้นมาสะบัด “นายเป็นคนที่ห้า”
“คนที่ห้า?” ฟางไป๋ชะงัก “สี่คนข้างหน้าเป็นใครบ้าง? ยังมียอดฝีมืออีกเหรอ!”
“ถ้าวัดตามขั้นบำเพ็ญ นายควรได้อันดับสอง แต่เพราะนายฝึกปราณเย็น พื้นฐานจึงเสียเปรียบอยู่ขั้นหนึ่ง เลยจัดให้อยู่อันดับสี่”
เหลียงเสี่ยวไล่อ่านรายชื่อ นิ้วแตะลงบนโต๊ะทีละคน “เสิ่นโม่ โจวอวี๋ สวีชิง สวี่ถง จ้าวอี้หมิง นอกจากโจวอวี๋แล้วก็เป็นคนจากห้องอื่นหมด ปกตินายไม่ค่อยสุงสิงกับใคร คงจำหน้าได้ไม่ครบ”
เขาวางรายชื่อ ยกถ้วยชาเคลือบขึ้นจิบ “ใน 5 คนนี้ ขอยังไม่พูดถึงโจวอวี๋ เสิ่นโม่มีพื้นฐานดีจริง ๆ ตั้งแต่เด็กครอบครัวก็จ้างคนมาฝึกต่อสู้ด้วย พรสวรรค์ก็เป็นเลิศ ปราณที่ใช้ยังเป็นปราณวิญญาณม่วงเสวียนอันหายากด้วย”